Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi og sóknaraðila gert að greiða varnaraðilum málskostnað. Í málinu deildu aðilar um hvort skiptastjóra sóknaraðila hefði verið heimilt að endurupptaka skipti á þrotabúinu á grundvelli 164. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. í því skyni að veita lögmanni sóknaraðila heimild til að reka málið í nafni búsins. Í hinum kærða úrskurði var komist að þeirri niðurstöðu að lög hefðu ekki staðið til þeirrar ákvörðunar. Var því talið að sóknaraðila brysti aðildarhæfi í málinu, sbr. 1. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar staðfesti Landsréttur þá niðurstöðu héraðsdóms en í ljósi þess að sóknaraðili gat ekki átt réttindi eða borið skyldur samkvæmt 1. mgr. 16. gr. var ekki talið koma til álita að honum yrði gert að greiða varnaraðilum málskostnað. Var málskostnaður því felldur niður bæði í héraði og fyrir Landsrétti.

B, skiptastjóri þrotabús C ehf., krafðist þess að A yrði gert að sæta atvinnurekstrarbanni. Með hinum kærða úrskurði var fallist á kröfuna. Í úrskurði Landsréttar var rakið að það væri annmarki á meðferð málsins í héraði að taka málið til úrskurðar án þess að fyrir lægi hvert hefði verið umfang og eðli þjónustu nánar tilgreinds bókhaldsfyrirtækis í þágu C ehf., enda hefði verið um að ræða atriði sem skipti máli við mat á því hvort skilyrði væru til að fallast á kröfu skiptastjóra. Við meðferð málsins fyrir Landsrétti freistaði rétturinn þess að ráða bót á umræddum annmarka með því að óska eftir umræddum upplýsingum, en þá féll bókhaldsfyrirtækið frá haldsrétti í bókhaldsgögnum sem síðan voru afhent réttinum. Vísaði Landsréttur til þess að framlagning umræddra gagna hefði breytt eðli málsins í veigamiklum atriðum og hefði óhjákvæmileg áhrif við mat á því hvort viðskiptahættir A við stjórnun félagsins hefðu verið skaðlegir eða óverjandi, sbr. 1. mgr. 181. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Efnisleg umfjöllun fyrir Landsrétti fæli þannig ekki í sér endurskoðun hins kærða úrskurðar heldur niðurstöðu sem í aðalatriðum væri byggð á öðrum forsendum. Í þessu sambandi skipti einnig máli að atvinnurekstrarbann væri íþyngjandi úrræði. Þannig yrði að gefa A tækifæri til andmæla og viðbragða vegna umræddra gagna en þegar þau hefðu verið lögð fram í Landsrétti hefðu báðir aðilar lokið skriflegum málflutningi fyrir réttinum. Því hefði ekki tekist að ráða bót á fyrrgreindum annmarka á meðferð málsins í héraði. Var því ekki hjá því komist að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar að nýju.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um að nauðungarvista A á sjúkrahúsi í allt að 21 sólarhring.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms og nauðungarvistun A framlengd í allt að 12 vikur með heimild til rýmkunar samkvæmt mati yfirlæknis.

V og Í deildu um lögmæti þeirrar ákvörðunar ríkisskattstjóra að telja V hafa verið með skattalega heimilisfesti og skattskyldu á Íslandi á nánar tilgreindu tímabili. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að af dómaframkvæmd megi ráða að ríkisskattstjóri sé við ákvörðun um heimilisfesti ekki bundinn af skráningu lögheimilis í þjóðskrá ef talið er að aðili hafi haft fasta búsetu á öðrum stað en þar er skráð. Eins bendi dómaframkvæmd til þess að það hvíli á þeim sem borið hefur fulla og ótakmarkaða skattskyldu hér á landi að færa fram gögn til stuðnings breyttri heimilisfesti. Fyrir Landsrétti hafi V hafi meðal annars lagt áherslu á að leggja bæri til grundvallar vottorð breskra skattyfirvalda um að hann hafi haft skattalega heimilisfesti í Bretlandi frá 24. maí 2012. Taldi Landsréttur að þótt framlögð vottorð hefðu sönnunargildi í skilningi 71. gr. laga um meðferð einkamála gæfu þau ekki tilefni til ályktana um skattalega heimilisfesti umfram efni þeirra. Þegar atvik málsins væru metin heildstætt yrði staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að ekki yrði talið að áfrýjandi hafi fellt niður heimilisfesti hér á landi með tilkynningu sinni til þjóðskrár 24. maí 2012. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms að öðru leyti var hann staðfestur.

X var ákærður fyrir stórfellt brot í nánu sambandi gegn fyrrverandi sambýliskonu sinni og barnsmóður, A, með því að hafa endurtekið og á alvarlegan hátt ógnað lífi, heilsu og velferð hennar með líkamlegu og kynferðislegu ofbeldi. Annars vegar var X gefin að sök kynferðisleg áreitni og húsbrot með því að hafa 13. október 2024 farið í heimildarleysi inn í hús og síðan svefnherbergi A og áreitt hana með tilgreindum hætti og eftir það neitað að yfirgefa heimilið, þrátt fyrir ítrekaðar beiðnir A þess efnis. Hins vegar um tilraun til manndráps með því að hafa þremur dögum síðar veist að A með tilgreindum hætti með þeim afleiðingum að hún hætti að geta andað og meðvitund hennar skertist og hún hlaut tilgreinda áverka. Einnig var X ákærður fyrir líkamsárás gegn B sem olli honum tilgreindum áverkum. Loks var X gefið að sök vopnalagabrot með því að hafa haft í fórum sínum á heimili sínu 14 skotvopn, auk fjölda skotfæra, án þess að hafa gilt skotvopnaleyfi, án þess að skotvopnin væru skráð á hann og án þess að tryggja viðeigandi geymslu þeirra. Með dómi héraðsdóms var X sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum var gefin að sök. Var því hafnað að X hafi verið alls ófær um að stjórna gerðum sínum eða geðrænu ástandi hans þannig háttað að refsing gæti ekki borið árangur, sbr. 15. og 16. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var X gert að sæta fangelsi í sex ár, auk þess sem honum var gert að greiða A skaða- og miskabætur og sæta upptöku á fyrrgreindum skotvopnum og skotfærum. Með dómi Landsréttar var talið hafið yfir skynsamlegan vafa að beinn ásetningur X hafi staðið til þess að svipta A lífi 16. október 2024. Staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu X og ákvað refsingu hans fangelsi í sjö ár en til frádráttar skyldi koma vist hans í gæsluvarðhaldi og á sjúkrastofnun. Niðurstaða héraðsdóms um skaða- og miskabætur til handa A og um upptöku skotvopna og skotfæra var loks staðfest.

A höfðaði mál gegn V hf. og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda félagsins vegna líkamstjóns sem A varð fyrir 12. maí 2022 um borð í fiskveiðiskipi. Kvaðst A hafa fallið niður brattan stiga milli þilfara í skipinu þegar það lyftist skyndilega og féll síðan snöggt niður á útstími á leið á fiskimið. Héraðsdómur taldi A ekki hafa sannað að þetta atvik hefði átt sér stað og sýknaði V hf. af kröfum hans. Í dómi Landsréttar var rakinn vitnisburður tveggja vitna og mat lækna um að einkenni A væri að rekja til áverka en ekki sjúkdóms eða annars innra ástands í líkama hans. Taldi rétturinn sannað að A hefði fallið niður stiga á milli þilfara í skipinu og hlotið áverka á hálsi. Taldi rétturinn enn fremur að A hefði í umrætt sinn orðið fyrir slysi sem hefði hlotist af skyndilegum og utanaðkomandi atburði. Var viðurkenningarkrafa A því tekin til greina.

Að kröfu V og A var málið fellt niður fyrir Landsrétti með vísan til c-liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 1. mgr. 166. gr., laga nr. 91/1991. Með úrskurði Landsréttar var málskostnaður felldur niður en kveðið á um að gjafsóknarkostnaður A greiddist úr ríkissjóði.

X var gefið að sök skjalafals með því að hafa sem framkvæmdastjóri og prókúruhafi tiltekins einkahlutafélags framvísað í blekkingarskyni með beiðni í útibúi banka umboði vegna yfirdráttarheimildar veltureiknings sem veitti honum heimild til að óska eftir yfirdráttarheimild hjá bankanum. Skjalið hefði verið með falsaðri undirritun A stjórnarformanns félagsins, fyrir hönd þess, en undirritunin hefði verið ljósrituð á skjalið. Með hinum áfrýjaða dómi var X sakfelldur í samræmi við ákæru. Í dómi Landsréttar var rakið að X neitaði sök en A kannaðist á hinn bóginn ekki við að hafa skrifað undir skjalið. Þá kom fram að þegar gögn málsins væru virt heildstætt fengi framburður A ekki þá stoð í gögnunum að nægði til að sakfella X gegn eindreginni neitun hans. Hefðu ekki verið færðar sönnur á að X hefði falsað undirritun A á fyrrgreint skjal með þeim ásetningi að nota það til að blekkja í lögskiptum svo sem áskilið sé í 1. mgr. 155. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Taldi Landsréttur því að ákæruvaldið hefði ekki axlað þá sönnunarbyrði um sekt X sem á því hvíldi samkvæmt 108. gr., sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var X því sýknaður af sakargiftum samkvæmt ákæru.

Með dómi Hæstaréttar í janúar 2020 var fallist á með J að hann hefði eignast skaðabótakröfu á hendur hálfsystkinum sínum vegna ráðstöfunar á nánar tilgreindri landspildu. Systkinin voru aftur á móti sýknuð af kröfunni á grundvelli fyrningar. Mál þetta höfðaði J á hendur S og SGG lögstofu ehf. til heimtu skaðabóta fyrir það tjón sem hann varð fyrir vegna fyrningar kröfunnar. J byggði meðal annars á því að S hefði látið hjá líða að gagnstefna í máli sem hálfsystur hans höfðuðu gegn honum í janúar 2010, auk þess sem hann hélt því fram að S hefði fallið frá frávísunarkröfu í málinu án hans vitneskju og samþykkis. Í dómi Landsréttar kom fram að samkvæmt lögum um meðferð einkamála bæri að höfða gagnsök innan mánaðar frá þingfestingu aðalsakar. Þar sem S hefði fyrst komið að málinu að liðnum þeim fresti yrði hann þegar af þeirri  ástæðu ekki talinn hafa sýnt af sér saknæmt athafnaleysi með því að höfða ekki gagnsök í því fyrir hönd J. Landsréttur taldi jafnframt að J hefði ekki sýnt fram á orsakatengsl milli þess að fallið var frá frávísunarkröfunni og þess tjóns sem hann varð fyrir þegar skaðabótakrafan fyrndist. Þá tók Landsréttur fram að J hefði haft fjögur ár til að rjúfa fyrningu kröfunnar en á því tímabili hefði S gætt hagsmuna J í rúma fimm mánuði eða allt þar til hann afturkallaði umboðs sitt til S. Frá því tímamarki hefði J enn haft tæp þrjú ár til að rjúfa fyrningu kröfunnar. Var það niðurstaða Landsréttar að J hefði ekki fært á það sönnur að S hefði á því tímabili sem hann gætti hagsmuna J sýnt af sér saknæma háttsemi sem leitt hefði til þessi að J höfðaði ekki mál um kröfuna fyrr en að liðnum fyrningarfresti hennar þannig að jafnframt mætti telja uppfyllt skilyrði skaðabótaréttar um orsakatengsl og sennilega afleiðingu. Staðfesti Landsréttur því niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um sýknu S og SGG lögstofu ehf. af kröfum J.

Í málinu var deilt um skilmála skuldabréfs sem G gaf út 22. janúar 2006 til forvera L hf., en skuldabréfið var með jöfnum afborgunum og verðtryggt með breytilegum vöxtum. Með hinum áfrýjaða dómi var því slegið föstu að heimild L hf. og forvera félagsins í skilmála skuldabréfsins til að breyta vöxtum við nánar tiltekin skilyrði væri ósamrýmanleg 2. mgr. 6. gr. og 9. gr. þágildandi laga nr. 121/1994 um neytendalán og að ósanngjarnt væri með vísan til 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga að G væri bundinn við skilmála um breytingu vaxta. Með dómi Hæstaréttar 22. desember 2025 í máli nr. 35/2025 var leyst úr álitaefni varðandi lögmæti sams konar ákvæðis og getur í skilmála þess skuldabréfs sem hér var deilt um. Í dómi Landsréttar voru rakin þau atriði sem leyst var úr með dómi Hæstaréttar, þar með talið að skilmáli skuldabréfsins fullnægi ekki ákvæðum laga nr. 121/1994 og teldist ógildur samkvæmt 36. gr. c, sbr. 36. gr. laga nr. 7/1936. Hefði áfrýjanda því verið óheimilt að byggja ákvarðanir um hækkun samningsvaxta á 2. tölulið skuldabréfsins. L hf. byggði á því fyrir Landsrétti að dómur Hæstaréttar hefði ekki leyst úr því hver réttaráhrif ógildingar skilmála skuldabréfsins væru í málinu. Þannig ætti G ekki fjárkröfu á hendur L hf. með vísan til reglna um endurheimt ofgreidds fjár. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að í greingerð L hf. til réttarins kæmi meðal annars fram málflutningsyfirlýsing um að félagið hefði ekki uppi mótbárur er lytu að ætluðum endurkröfurétti G ef skilmálunum yrði vikið til hliðar. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um að L hf. bæri að greiða G ofgreidda vexti að fjárhæð 24.907 krónur.

P taldi sig hafa orðið fyrir tjóni í viðskiptum við félagið D ehf., sem D og H bæru ábyrgð á sem fyrirsvarsmenn og eigendur D ehf., en P gerði kaupsamning við félagið um kaup á fullfrágengnu einingahúsi sem byggt skyldi af pólska smíðafyrirtækinu N. Óumdeilt var að hús P var aldrei afhent. P reisti skaðabótakröfu sína meðal annars á því að D og H hefðu sýnt af sér saknæma háttsemi með því að taka við peningum úr hendi P þrátt fyrir að D ehf. hefði verið ógjaldfært á þeim tíma og D og H borið að óska eftir gjaldþrotaskiptum á búi þess. Einnig byggði P á því að D og H hefðu beitt P blekkingum og svikum við viðskiptin og hefðu þeir sem eigendur og stjórnendur D ehf. valdið P tjóni með háttsemi sinni. Í dómi Landsréttar var málsástæðum P er lutu að meintri ógjaldfærni D ehf. á þeim tíma er félagið tók við greiðslum úr hendi P og skyldu D og H til að óska eftir gjaldþrotaskiptum á búi félagsins hafnað. Jafnframt taldi Landsréttur ósannað að D og H hefðu, með saknæmri og ólögmætri háttsemi, blekkt P til samninga við D ehf., þeir afhent öðrum hús P eða selt það tvisvar og ráðstafað greiðslum frá P í þágu annarra en hans. Þá væri til þess að líta að af hálfu P hefði engin grein verið gerð fyrir aðkomu stefnda H að viðskiptum P og D ehf. eða öðrum viðskiptum félagsins. Meðal annars með vísan til framangreinds staðfesti Landsréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um sýknu D og H af kröfum P.