Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur fjárræði tímabundið í fimm ár.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta brottvísun af heimili á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili.

Kærður  var  úrskurður  héraðsdóms  þar  sem  hafnað  var  kröfu  A  um  að  ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um nauðungarvistun A á sjúkrahúsi í allt að 21 sólarhring  yrði  felld  úr gildi.  Málinu  var  vísað  frá  Landsrétti  þar  sem  A hafði  ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að fá leyst úr kröfu sinni.

Kært var ákvæði í dómi héraðsdóms, en með því var kröfum S um að ógiltar yrðu nánar tilgreindar ákvarðanir R vísað frá dómi, enda væru ákvarðanirnar orðnar hluti af úrskurðum úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála þar sem þær sættu endurskoðun. Með úrskurðunum nefndarinnar var kröfu S um ógildingu ákvarðananna hafnað. Í úrskurði Landsréttar kom fram að efnislega hefði falist í úrskurðunum staðfesting á ákvörðunum R með því að kröfum S um ógildingu hefði verið hafnað. Lægi því fyrir endanleg úrlausn æðra stjórnvalds um umrædd álitamál. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms var niðurstaða hans um frávísun á kröfum S staðfest.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem beiðni S8 um dómkvaðningu matsmanna var vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að S8 hefði áfrýjað dómi héraðsdóms til Landsréttar sem þar væri nú rekið sem mál nr. 443/2025. Við þingfestingu málsins hefði S8 lagt fram beiðni um dómkvaðningu matsmanna og hefði henni verið hafnað með ákvörðun dómsformanns. Þá hefði S8 með beiðni til Héraðsdóms Reykjavíkur farið þess á leit að dómkvaddir yrðu matsmenn til að leggja mat á sömu atriði og greini í matsbeiðni þeirri sem lögð hafði verið fram í Landsrétti. Vísað var til þess að þegar hefði verið tekin afstaða til beiðni S8 með ákvörðun dómsformanns sem ekki væri kæranleg, sbr. 3. mgr. 160. gr., 1. mgr. 164. gr. og 1. mgr. 167. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Að því virtu og með vísan til meginreglunnar um milliliðalausa sönnunarfærslu, sem ætlunin hefði verið að treysta með stofnun Landsréttar, gæti héraðsdómur ekki orðið við beiðni sóknaraðila um dómkvaðningu matsmanns á grundvelli 1. mgr. 76. gr., sbr. 75. gr. laga nr. 91/1991. Þegar af þeirri ástæðu yrði beiðni sóknaraðila um dómkvaðningu matsmanna hafnað.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem beiðni S8 um dómkvaðningu matsmanna var vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að S8 hefði áfrýjað dómi héraðsdóms til Landsréttar sem þar væri nú rekið sem mál nr. 360/2025. Við þingfestingu málsins hefði S8 lagt fram beiðni um dómkvaðningu matsmanna og hefði henni verið hafnað með ákvörðun dómsformanns. Þá hefði S8 með beiðni til Héraðsdóms Reykjavíkur farið þess á leit að dómkvaddir yrðu matsmenn til að leggja mat á sömu atriði og greini í matsbeiðni þeirri sem lögð hafði verið fram í Landsrétti. Vísað var til þess að þegar hefði verið tekin afstaða til beiðni S8 með ákvörðun dómsformanns sem ekki væri kæranleg, sbr. 3. mgr. 160. gr., 1. mgr. 164. gr. og 1. mgr. 167. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Að því virtu og með vísan til meginreglunnar um milliliðalausa sönnunarfærslu, sem ætlunin hefði verið að treysta með stofnun Landsréttar, gæti héraðsdómur ekki orðið við beiðni sóknaraðila um dómkvaðningu matsmanns á grundvelli 1. mgr. 76. gr., sbr. 75. gr. laga nr. 91/1991. Þegar af þeirri ástæðu yrði beiðni sóknaraðila um dómkvaðningu matsmanna hafnað.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu M ehf. um að dómkvaddur yrði matsmaður til að framkvæma mat samkvæmt matsbeiðni þess. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna, kom fram að þótt fallist yrði á það með I ehf. o.fl. að matsspurning M ehf. tæki að sínu leyti til lagalegra atriða yrði ekki fram hjá því litið að matsspurningin, eins og hún væri úr garði gerð, útheimti einnig sérfræðilegt mat á því hvort rétt hefði verið staðið að gerð uppgjörsreiknings sem taka skyldi mið af við ákvörðun kaupverðs. Þá væri til þess að líta að niðurstaða matsgerðar myndi, að því marki sem hún kynni að taka til matsþátta sem öðrum þræði væru lagalegir, ekki binda hendur dómsins við úrlausn málsins. Í ljósi þessa yrði M ehf., sem bæri hallann af þýðingu og sönnunargildi matsgerðarinnar við úrlausn málsins, ekki meinað að afla matsgerðar og væri krafa þess því tekin til greina.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu L ehf. um dómkvaðningu tveggja matsmanna til að framkvæma mat samkvæmt matsbeiðni þess. Í úrskurði Landsréttar kom fram að með öflun matsgerðar um þau atriði sem matsbeiðnin tæki til væri L ehf. að leitast við að renna stoðum undir mögulega dómkröfu á hendur P ehf. og S ehf. um staðfestingu riftunar eða um afslátt og/eða skaðabætur. Eins og aðstæðum væri háttað í málinu féllst Landsréttur á með héraðsdómi að fært væri að leysa úr matsbeiðninni á grundvelli XII. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá tók Landsréttur fram að það leiddi meðal annars af 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 að efni matsspurninga mætti ekki vera með þeim hætti að matsmönnum væri ómögulegt að svara þeim. Þótt óvissa kynni að vera uppi um hvort matsmenn gætu að öllu leyti svarað því sem beðið væri um í matsbeiðninni yrði ekki talið að staðan væri með þeim hætti í málinu. Að þessu gættu var hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

A og B deildu um forsjá tveggja barna sinna, C og D, lögheimili þeirra og meðlag. Með dómi héraðsdóms var ákveðið að B færi ein með forsjá barnanna, lögheimili þeirra yrði hjá henni og A gert að greiða B einfalt meðlag með hvoru barni. Þá var hafnað kröfu um að kveðið yrði á um inntak umgengnisréttar barnanna við A. Í dómi Landsréttar var bent á að börn aðila væru nú á átjánda og fimmtánda aldursári. Fyrir lægi skýrsla dómkvadds matsmanns sem rætt hafi við börnin, sem og skýrsla sérfræðings í málefnum barna sem héraðsdómur hafi aflað til að kanna afstöðu barnanna. Í viðtölum við matsmann og sérfræðing hefðu börnin verið afgerandi um að þau vildu hvorki vera með A né eiga við hann samskipti og sama afstaða hefði komið fram er dómendur í héraði ræddu við börnin. Ekki væru forsendur til að líta fram hjá einarðri afstöðu þeirra að þessu leyti. Þótt taka mætti undir með dómkvöddum matsmanni að B hafi ekki stutt nægilega við börnin í að umgangast A gæti það ekki talist þjóna hagsmunum þeirra að A og B færu sameiginlega með forsjá þeirra eða að lögheimili þeirra yrði fært til A. Hið sama ætti við um þá kröfu A að kveðið yrði á um umgengni við börnin í dómi. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um annað en málskostnað, en málskostnaður var felldur niður á báðum dómstigum.

Staðfestur var dómur héraðsdóms þar sem O ehf. og R ehf. voru sýknaðir af kröfu L hf. um ógildingu úrskurðar kærunefndar útboðsmála. Ekki var fallist á að úrskurður nefndarinnar hafi verið haldinn form- eða efnisannmörkum eða að nefndin hafi við meðferð og úrlausn málsins farið út fyrir hlutverk sitt og valdsvið lögum samkvæmt.

X var sakfelld fyrir stórfellda líkamsárás með því að hafa á þáverandi heimili sínu veist að A með því að hrinda henni, taka með báðum höndum í úlpu hennar og ýta henni ítrekað upp að útidyrahurðinni og síðar, er A var sest í sófa inni í herbergi, togað í fætur hennar þannig að hún datt úr sófanum og því næst dregið hana fram í íbúðina og reynt að skella höfði hennar utan í vegg í stofunni. Í framhaldinu hefði A farið aftur inn í herbergi og sest í sófa en X þá komið til hennar og ýtt höfði hennar aftur á bak þannig að það rakst í gluggakistu, rifið í hár hennar og barið höfði hennar ítrekað í gluggakistuna. Lokst hefði X veist að A með því að grípa í hár hennar og axlir og slá henni utan í veggi og hurðir, allt með nánar tilgreindum afleiðingum fyrir A. Var brotið réttilega heimfært til 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Ákvæði hins áfrýjaða dóms um ákvörðun refsingar var staðfest og X gert að sæta fangelsi í 18 mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í þrjú ár. Þá var staðfest ákvæði um miskabætur þar sem X var gert að greiða A 4.000.000 króna.

Deilt var um hvort skilyrði hefðu verið fyrir hendi 9. nóvember 2023 fyrir riftun H á kaupum á bifreið sem hann hafði keypt af G ehf. í mars sama ár. H taldi að bifreiðin hefði við kaupin verið haldin galla sem ekki hefði tekist að bæta úr og honum því verið riftun heimil. G ehf. byggði meðal annars á því að lög nr. 48/2003 ættu ekki við um réttarsamband aðila. Þá hefði ætlaður galli verið óverulegur í skilningi 32. gr. laganna og skilyrði riftunar því ekki verið fyrir hendi. Með dómi Landsréttar var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að lög nr. 48/2003 tækju til lögskipta aðila og að bifreiðin hefði, er kaupin voru gerð, verið haldin galla í skilningi b-liðar 2. mgr. 15. gr., sbr. 1. mgr. 16. gr. laganna. Þá taldi Landsréttur mega slá því föstu á grundvelli þeirra skriflegu gagna sem stöfuðu frá I, umboðsaðila þeirrar bifreiðategundar sem um ræddi, og vætti K, starfsmanns umboðsaðilans, að þegar H lýsti yfir riftun kaupanna hefði viðgerð I á bifreiðinni verið á lokastigi. Af gögnunum og vætti K taldi Landsréttur jafnframt mega ráða að í aðgerðum I hefðu falist tvær tilraunir til viðgerða á bifreiðinni og að leggja yrði til grundvallar að eftir síðari tilraunina, sem lauk 14. nóvember 2023, hefði verið búið að bæta úr þeim galla sem bifreiðin var haldin við kaupin, sbr. 2. mgr. 30. gr. laga nr. 48/2003. Þá taldi Landsréttur úrbæturnar að öllum atvikum máls virtum hafa farið fram innan hæfilegs tíma og án verulegs óhagræðis fyrir stefnda. Skilyrði 32. gr., sbr. 31. gr. laganna fyrir riftun H á kaupum á bifreiðinni 9. nóvember 2023 voru því ekki talin uppfyllt, enda viðgerð þá á lokastigi. G ehf. var því sýknað af kröfu H um staðfestingu riftunarinnar og endurgreiðslu kaupverðs.