Staðfest var ákvörðun ríkissaksóknara um að verða við beiðni um afhendingu X til Lettlands á grundvelli evrópskrar handtökuskipunar.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 3. mgr. 19. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var gert að sæta nauðungarvistun í allt að tólf vikur.

X krafðist þess að Á yrði meinað að leggja fram nánar tiltekin gögn úr þremur lögreglumálum er vörðuðu hann í sakamáli sem höfðað var á hendur honum. Gagnanna, sem ágreiningurinn stóð um, hafði ekki verið aflað við þá rannsókn sem leiddi til útgáfu ákæru á hendur X, heldur í öðrum málum sem öll höfðu verið felld niður af hálfu lögreglu. Brot X í ákæru var aðallega talið varða við 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og taldi Á að umrædd gögn vörpuðu ljósi á hvort um endurtekið ástandi hefði verið að ræða, eins og tiltekið er í ákvæðinu. Mótmælti X framlagningu gagnanna, meðal annars á þeim grundvelli að þau væru bersýnilega þýðingarlaus við sönnunarfærslu atvika í því máli sem Á hafði höfðað gegn honum. Í úrskurði Landsréttar kom fram að með ákæru málsins hefði X ekki verið gefið að sök  að hafa endurtekið sýnt af sér þá háttsemi sem fram kemur í 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga, heldur einungis að hafa í eitt skipti, á alvarlegan hátt, ógnað lífi, heilsu og velferð dóttur sinnar. Var tekið fram að samkvæmt 180. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála mætti hvorki dæma ákærða fyrir aðra hegðun en þá sem í ákæru greinir né heldur dæma aðrar kröfur á hendur honum. Yrði X því ekki sakfelldur fyrir aðra háttsemi en lýst væri í ákærunni. Taldi Landsréttur að sönnunarfærsla, sem miðaði að því að færa sönnur á að X hefði áður ógnað fjölskyldu sinni þannig að um endurtekna háttsemi væri að ræða, væri bersýnilega þýðingarlaus, sbr. 3. mgr. 110. gr. laga nr. 88/2008. Var því fallist á kröfur X um að Á yrði synjað um að leggja fram umrædd gögn í málinu.

Með hinum kærða úrskurði var staðfest ákvörðun dómsmálaráðuneytisins um að framselja X til Úkraínu. X kærði úrskurð héraðsdóms þremur dögum eftir að hann var kveðinn upp. Samkvæmt 2. mgr. 18. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum er kærufrestur einn sólarhringur. Í ljósi þess að kærufrestur var liðinn þegar kæra barst héraðsdómi var málinu vísað frá Landsrétti.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um að nauðungarvista A á sjúkrahúsi í allt að 21 sólarhring.

Ágreiningur málsaðila laut að röðun K í launaflokk og álagsþrep samkvæmt stofnana­samningi frá 2022, sem tók við af fyrri samningi frá 2017. Byggði K einkum á því að óheimilt hafi verið að hrófla við röðun hennar samkvæmt fyrri stofnanasamningi, en með því að það var gert hefðu kjör hennar verið skert. Landsréttur leit til þess að samkvæmt stofnanasamngi frá 2022 féllu fyrri samningar úr gildi og þar kæmu ekki fram nein fyrirmæli um að líta bæri til fyrri ákvarðana við röðun í launaflokka og álagsþrep. Þá hefðu gögn málsins sýnt að K hefði hækkað í launum við breytingarnar, öndvert við það sem hún hefði teflt fram. Taldi Landsréttur að Í hefði ekki verið bundið af ákvörðunum um röðun samkvæmt eldri stofnanasamningi og að ekki væri á færi Landsréttar að endurskoða mat og ákvarða hvernig röðun starfs K ætti að vera, en það byggðist meðal annars á persónubundnum og matskenndum þáttum. Þá þótti Í hafa réttilega tekið tilliti til fagnáms K við grunnröðun hennar í kjölfar gildistöku stofnanasamningsins frá 2022. Var Í sýknað af kröfu K um greiðslu vangoldinna launa.

A höfðaði mál gegn Í og krafðist miskabóta vegna ólögmætrar handtöku og blóðsýnatöku vegna gruns um lyfjaakstur, en rannsókn málsins var síðar felld niður. Í dómi Landsréttar kom fram að við afskipti lögreglu gat A ekki framvísað vottorði um að hann tæki umrædd lyf að læknisráði en væri þrátt fyrir það hæfur til aksturs. Hefði slíku vottorði fyrst verið framvísað tíu dögum eftir afskipti lögreglu. Féllst Landsréttur á þær röksemdir héraðsdóms að með hliðsjón af 8. og 9. mgr. 101. gr. umferðarlaga nr. 77/2019 hafi A átt þess kost að framvísa vottorði læknis með skýringum á sjúkdómi sínum og ástandi og verkun lyfjanna á hann og þar með haft áhrif á grunsemdir lögreglu um ólögmætan lyfjaakstur. Einnig að með því að aka bifreið án þess að hafa slíkt vottorð undir höndum hafi A mátt reikna með að þurfa að sæta rannsóknar- og þvingunaraðgerðum lögreglu. Yrði því að líta svo á að með framangreindri háttsemi, ásamt því að nefna neyslu á fíkniefnum þegar lögregla hafði af honum afskipti, hafi A valdið eða stuðlað sjálfur að þeim aðgerðum lögreglu sem hann reisti kröfu sína á. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sýknu Í.

Í málinu var deilt um riftunar- og endurgreiðslukröfu þb. W hf. á hendur Í, vegna nánar tilgreindra greiðslna flugfélagsins W til Í. Riftunarkrafa þrotabúsins byggðist á 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl., en til vara á 141. gr. sömu laga. Landsréttur leit til þess að W var í fullum rekstri fram á síðasta dag, og að við mat á því hvort greiðslugeta W hefði skerst verulega með ofangreindum greiðslum yrði að horfa til lengra tímabils í rekstri W en þess augnabliks þegar greiðslurnar fóru fram. Taldi Landsréttur, meðal annars með vísan til þeirra gagna og upplýsinga sem lágu fyrir um það fé sem var til ráðstöfunar á þeim tíma sem skipti máli, að þrotabúið hefði ekki sýnt fram á að greiðslugeta W hefði skerst verulega í skilningi 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. Við mat á skilyrðum 141. gr. sömu laga leit Landsréttur meðal annars til þess að ekki var nauðsynlegt að greiða hin umræddu gjöld á eindaga til að afla tekna og halda rekstri W gangandi. Jafnframt var lagt til grundvallar að ástæða þess að W greiddi gjöldin, hefði verið þær lögbundnu afleiðingar sem vanræksla þess hefði í för með sér, og að þær hefðu leitt til þess að skyldur W gagnvart öðrum kröfuhöfum voru að einhverju leyti vanefndar. Því var fallist á að greiðsla gjaldanna hefði verið ótilhlýðileg og Í til hagsbóta á kostnað annarra kröfuhafa. Við mat á skilyrði lagaákvæðisins um ógjaldfærni taldi Landsréttur sýnt fram á að W hefði ekki getað staðið í fullum skilum við kröfuhafa sína þegar kröfur þeirra féllu í gjalddaga. Á hinn bóginn taldist ekki uppfyllt það skilyrði að á þessum tíma yrði ekki talið sennilegt að greiðsluörðugleikar myndu líða hjá innan skamms tíma, enda stóð þá yfir raunhæf fjárhagsleg endurskipulagning félagsins. Taldist þrotabúið því ekki hafa sýnt fram á að lagaskilyrði 141. gr. laga nr. 21/1991 um ógjaldfærni hefði verið uppfyllt, og var Í því sýknað af kröfum þrotabúsins.

Þrotabú G ehf. höfðaði mál til heimtu eftirstöðva kaupsamnings vegna kaupa V á fasteign af G ehf. en V taldi að hún ætti hærri skaðabótakröfu til skuldajafnaðar vegna afhendingardráttar og galla á eigninni. Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á gagnkröfu V að verulegu leyti og þrotabúi G ehf. gert að greiða henni 500.000 krónur auk nánar tiltekinna dráttarvaxta, gegn útgáfu afsals fyrir eigninni. Í dómi Landsréttar var rakið að með hinum áfrýjaða dómi hefðu skaðabætur samkvæmt gagnkröfu V verið að nokkru leyti ákvarðaðar að álitum. Utan lögmæltra tilvika væri beiting slíkrar aðferðar við ákvörðun bóta almennt bundin skilyrðum um að tjónþoli sýndi fram á tjón en að aðstæður væru þannig að fjárhæð þess yrði ekki sönnuð nákvæmlega og tjónþoli gert það sem í hans valdi stæði til að tefla fram þeim sönnunargögnum sem hann mögulega gæti til að fullnægja sönnunarkröfum. Við mat á því hvaða kröfur yrðu gerðar til V um að leitast við að sýna fram á nákvæma fjárhæð tjóns síns taldi Landsréttur óhjákvæmilegt að horfa til þeirrar sérstöku stöðu sem uppi hefði verið, en legið hefði fyrir að seljandi fasteignarinnar hefði verið á leið í gjaldþrot og hann lýst því yfir að ekki yrði unnt að verða við kröfum um afslátt eða skaðabætur. Væri við þessar aðstæður ljóst að eini möguleiki V til að fá bætur vegna afhendingardráttar og þess sem hún taldi áfátt varðandi fasteignina hefði legið í þeirri fjárhæð sem hún átti eftir að greiða samkvæmt kaupsamningnum og frekari kostnaður við að staðreyna tjónið hefði gengið beint til skerðingar á þeirri fjárhæð. Að þessu gættu ásamt fyrirliggjandi gögnum taldi dómurinn að skilyrði væru til að dæma bætur að álitum en gæta yrði hófs við ákvörðun á þeirri fjárhæð. Einnig taldi Landsréttur engin efni til að telja að V hefði á grundvelli 48. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup glatað rétti til að bera fyrir sig þær vanefndir sem hún byggði á til varnar. Meðal annars að framangreindu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.