A höfðaði mál gegn Í og krafðist viðurkenningar á áunnum frítökurétti yfir fjögurra ára skeið. Aðila greindi í meginatriðum á um að hvaða marki L, vinnuveitandi A, hefði beðið hana sérstaklega um að mæta til vinnu þannig að hún hefði áunnið sér frítökurétt samkvæmt grein 2.4.5.1 í kjarasamningi Sjúkraliðafélags Íslands og Í og hvort henni hefði verið ætlað að mæta til vinnu á dagvaktir fyrr en að lokinni 11 klukkustunda hvíld. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki lægju fyrir nein gögn um hvaða yfirmenn A hefðu gefið henni fyrirmæli um að mæta til vinnu með þeim hætti sem rakið er í grein 2.4.5.1. Jafnframt renndu önnur gögn eða skýrslur vitna fyrir héraðsdómi ekki stoðum undir að A hefði fengið fyrirmæli um að sinna vinnu áður en tilskilinni hvíld hefði verið náð. Aftur á móti yrði ráðið að A hefði ekki hreyft athugasemdum við mánaðarleg launauppgjör á því tímabili sem krafa hennar tók til eða andmælum við uppgjör deildarstjóra á þeirri deild sem hún vann á fyrr en í ársbyrjun 2024. Taldi Landsréttur að þetta athafnaleysi benti ekki til þess að frítökuréttur hefði stofnast á grundvelli fyrirmæla stjórnenda svo sem ákvæði kjarasamnings kváðu á um. Þá yrði einnig að horfa til þess að A hefði ekki getað um árabil látið átölulaust hvernig staðið var að uppgjöri gagnvart henni í trausti þess að geta haft uppi kröfu sína árum síðar þegar mun örðugara væri að leggja mat á hvort fyrir hendi hafi verið aðstæður sem stofnuðu til frítökuréttar. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var A ekki talin hafa sýnt fram á að hún ætti uppsafnaðan frítökurétt á nánar tilgreindu tímabili og var dómur héraðsdóms því staðfestur.

Með dómi Hæstaréttar 2013 var J dæmdur til skilorðsbundinnar fangelsisrefsingar og greiðslu nánar tiltekinnar sektar vegna skattalagabrota. Eftir endurupptöku málsins var það dæmt að nýju í Hæstarétti 2022. Lyktir málsins urðu þær að hluta sakargifta var vísað frá héraðsdómi en ákærði sakfelldur fyrir meiri háttar skattalagabrot. Í dómsorði var kveðið á um að J væri ekki gerð sérstök refsing. Fyrir Landsrétti deildu aðilar um umfang endurgreiðslu þeirrar sektar sem J hafði greitt til Í á grundvelli dómsins frá 2013 og vexti af endurgreiðslunni, auk þess sem J krafðist miskabóta úr hendi Í. Í hinum áfrýjaða dómi var komist að þeirri niðurstöðu að J hefði ekki tekist að sanna að hann ætti rétt á frekari endurgreiðslu en hann hefði fengið og hið sama gilti um kröfu J um frekari greiðslu í formi vaxta af endurgreiðslukröfunni. Þá var Í sýknað af miskabótakröfu J. Í dómi Landsréttar var áréttuð sú niðurstaða héraðsdóms að um væri að ræða almennt einkamál sem um færi eftir lögum um meðferð einka­mála en lyti ekki að innheimtu sektar samkvæmt dómi Hæstaréttar frá 2022. Samkvæmt því en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sýknu Í.

K var gefið að sök stórfellt fíkniefnalagabrot með því að hafa gert tilraun til að taka á móti og hafa í vörslum sínum 2.897,61 grömm af kókaíni, ætluðu til söludreifingar hér á landi í ágóðaskyni, sem meðákærði X flutti til landsins en áður en X afhenti efnin hafði lögregla lagt hald á þau. Í dómi Landsréttar var litið til þess að framburður K hefði verið ótrúverðugur. Í heild sinni væri ólíkindablær á frásögn hans, auk þess sem framburður hans væri óljós, misvísandi og reikull. Þá styddu ný gögn um rannsókn á síma sem K var með þegar hann var handtekinn ekki við framburð hans. Þvert á móti renndu þau frekari stoðum undir framburð X og málatilbúnað ákæruvaldsins um að K hafi haft það hlutverk við innflutning haldlagðra fíkniefna sem honum var gefið að sök í ákæru. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest niðurstaða hans um að færðar hafi verið fullnægjandi sönnur á þær sakir sem K var borinn sökum um í málinu og væri háttsemi hans réttilega heimfærð til refsiákvæða og staðfest ákvörðun héraðsdóms um refsingu.

Með hinum áfrýjaða dómi voru J og G ehf., félag í eigu J, dæmd til að greiða fyrir afnot af húsnæði að Á sem V, sjóður í rekstri K hf., hafði eignast á nauðungaruppboði. Byggði J einkum á því að með honum og V hefði komist á samningur um kaup hans á húsnæðinu gegn 75% láni frá V. Í dómi Landsréttar kom fram að samkvæmt gögnum málsins yrði ekki talið að með J og V hafi komist á samningur um kaup J eða félaga á hans vegum á húsnæðinu í kjölfar nauðungarsölunnar. Þá kom fram að með dómi Landsréttar í máli nr. 857/2024 hefði því verið slegið föstu að V væri eigandi geymslueininga í húsnæðinu. J hafi verið margsaga um eignarhald og rekstur félaga sinna í geymsluhúsnæðinu og ekki orðið við áskorun um að leggja fram gögn til að upplýsa um rekstur og starfsemi félaga í því. Með vísan til meginreglu 1. mgr. 68. gr. laga nr. 91/1991 yrði aðgerðarleysi J að þessu leyti skýrt á þann hátt sem væri K hagfelldastur. Yrði litið svo á að J hafi, sem eigandi og stjórnandi félaganna, persónulega notið ávinnings af starfseminni. Að því gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.    

E hf. höfðaði mál og krafðist þess að nánar tilgreind ummæli, sem H viðhafði í frétt á netmiðli, yrðu dæmd dauð og ómerk, auk miskabóta. Þá krafðist hann þess að forsendur og niðurstaða dómsins yrði birt á vefsvæði netmiðilsins. Með hinum áfrýjaða dómi var H sýknaður af öllum kröfum E hf. Í dómi Landsréttar var rakið að fallist væri á með héraðsdómi að við heildstætt mat á ummælum H yrði að leggja til grundvallar að þau hefðu verið liður í almennri þjóðfélagsumræðu um aðstæður og aðbúnað erlends verkafólks hér á landi, einkum búsetuaðstæður þess, að umræða um þessi atriði ætti erindi við almenning og að mikilvægt væri að hún færi fram. Ummælin hefði H tengt E hf. og eigendum félagsins, sem óumdeilt væri að hefðu á undanförnum árum, í gegnum félög í eigu þeirra, þar á meðal E hf., rekið starfsmannaleigu og leigt út húsnæði til erlends verkafólks, auk þess sem fyrir lægi að mikil umsvif hefðu fylgt starfsemi þeirra. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sýknu H af kröfum E hf.

S var ákærður fyrir brot gegn hegningarlögum og lögreglulögum í þremur ákæruliðum. Í fyrsta ákærulið var S gefin að sök líkamsárás, sbr. 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa ráðist að A sem sat í ökumannssæti bifreiðar sinnar, en S hafi staðið fyrir utan bifreiðina, teygt sig inn um opinn glugga, togað og rykkt til hægri hönd A sem og kveikjuláslykli bifreiðarinnar sem A hélt í en við þetta hafi langatöng hægri handar A fests í lyklakippu sem lykillinn var á og fingur hans aflagast og brotnað. Samkvæmt öðrum lið ákærunnar voru S gefin að sök eignaspjöll, sbr. 1. mgr. 257. gr. sömu laga, með því að hafa með háttsemi sinni í fyrsta ákærulið valdið því að kveikjuláslykillinn brotnaði og skemmdist. Loks voru S gefin að sök brot gegn lögreglulögum nr. 90/1996 með því að hafa neitað að ræða við lögreglumenn við afskipti lögreglu í kjölfar atvika í fyrsta og öðrum lið ákærunnar með þeim afleiðingum að lögreglumenn þurftu að taka S lögreglutökum og handtaka hann en S hafi streist á móti við þá handtöku. Var háttsemi S talin varða við 19. gr., sbr. 44. gr. laganna. Með hinum áfrýjaða dómi var S sakfelldur samkvæmt ákæru og gert að sæta fangelsi í 18 mánuði en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í þrjú ár. Þá var S dæmdur til að greiða A nánar greindar skaða- og miskabætur. Í dómi Landsréttar voru raktir framburðir S, A og vitna sem voru á vettvangi þegar atvik máls áttu sér stað. Var framburður A og vitnisins B metinn í heild sinni trúverðugur um þau atvik sem greindi í fyrsta ákærulið ákæru en framburður S að sama skapi ótrúverðugur. Taldi Landsréttur að fullnægjandi sönnun væri fram komin um sök S samkvæmt þeim lið ákærunnar og var hann staðfestur um sakfellingu S fyrir þá háttsemi sem þar var lýst. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann enn fremur staðfestur um sakfellingu S í öðrum og þriðja ákærulið sem og niðurstaða dómsins um ákvörðun refsingar S. Loks var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um bætur til handa A fyrir varanlegan miska en miskabætur til handa A fyrir miska samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 voru lækkaðar.

Með dómi Hæstaréttar 2013 var T dæmdur til skilorðsbundinnar fangelsisrefsingar og greiðslu nánar tiltekinnar sektar vegna skattalagabrota. Eftir endurupptöku málsins var það dæmt að nýju í Hæstarétti 2022. Lyktir málsins urðu þær að hluta sakargifta var vísað frá héraðsdómi en ákærði sakfelldur fyrir skattalagabrot. Í dómsorði var kveðið á um að T væri ekki gerð sérstök refsing. Fyrir Landsrétti deildu aðilar um umfang endurgreiðslu þeirrar sektar sem T hafði greitt til Í á grundvelli dómsins frá 2013 og vexti af endurgreiðslunni, auk þess sem T krafðist miskabóta úr hendi Í. Í hinum áfrýjaða dómi var komist að þeirri niðurstöðu að T hefði ekki tekist að sanna að hann ætti rétt á frekari endurgreiðslu en hann hefði fengið og hið sama gilti um kröfu T um frekari greiðslu í formi vaxta af endurgreiðslukröfunni. Þá var Í sýknað af miskabótakröfu T. Í dómi Landsréttar var áréttuð sú niðurstaða héraðsdóms að um væri að ræða almennt einkamál sem um færi eftir lögum um meðferð einka­mála en lyti ekki að innheimtu sektar samkvæmt dómi Hæstaréttar frá 2022. Samkvæmt því en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sýknu Í.

X var sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn A, nauðgun og brot gegn kynferðislegri friðhelgi samkvæmt 2. mgr. 194. gr. og 1. mgr. 199. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í dómi Landsréttar kom fram að fallist væri á mat héraðsdóms á trú­verðugleika framburðar X, A og vitnisins B. Svo sem þar væri rakið hafi framburður A verið stöðugur um að samræðið hafi verið gegn vilja hennar og ástand hennar hafi, vegna þreytu og langvarandi fíkniefnaneyslu, verið þannig að hún gat ekki spornað við verknaðinum, en það fái jafnframt stoð í gögnum málsins. Var X gert að sæta fangelsi í tvö ár og níu mánuði og greiða A 2.000.000 króna í miskabætur.

W var gefið að sök að hafa staðið að innflutningi á 5.200 ml af amfetamínbasa, ætluðum til söludreifingar í ágóðaskyni, sem barst með póstsendingu frá Póllandi en nafngreindur maður hér á landi var skráður viðtakandi hennar fyrir tilstuðlan W. Í hinum áfrýjaða dómi var W sakfelldur samkvæmt ákæru og gert að sæta fangelsi í fimm ár. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms taldi Landsréttur sannað að W hefði staðið að innflutningi efnisins með þeim hætti sem greindi í ákæru. Taldi Landsréttur ekkert fram komið sem fengi hróflað við sönnunarmati héraðsdóms og gætu athugasemdir W við rannsókn málsins, þar með talið um skort á könnun á aðkomu annarra, engu breytt um að það brot sem ákæra lyti að hefði verið fullframið þegar efnið barst með pósti til landsins. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu W því staðfest og brotið talið réttilega heimfært til 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá staðfesti Landsréttur einnig niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um refsingu W, fangelsi í fimm ár, upptöku og sakarkostnað, en við ákvörðun refsingar var í dómi Landsréttar litið til 1. og 3. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga auk þeirra sjónarmiða sem rakin voru í hinum áfrýjaða dómi.

F ehf. var lægstbjóðandi í lokuðu útboði sem fram fór á vegum Ö ehf. til að afla tilboða í verkfræðihönnun á burðarvirki og jarðvinnu vegna byggingar á nýjum íbúðarhúsum fyrir aldraða. F ehf. kvað tilboð sitt hafa miðast við að stærð bygginganna, að meðtöldum tengigangi, bílakjallara og geymslum í kjallara, hafi verið 7.560 fermetrar, eins og fram kæmi í grein 1.1 í útboðslýsingu. Honum hafi síðar orðið ljóst að raunstærð bygginganna væri 10.084,2 fermetrar og næmi stærðarfrávikið því 33,4%. Ágreiningur málsins laut að því hvort F ehf. ætti rétt á viðbótarþóknun vegna þessa stærðarfráviks. Í dómi Landsréttar kom fram að stærð bygginganna sem F ehf. kvaðst hafa lagt til grundvallar tilboðum sínum hafi verið sá hluti þeirra sem var ofanjarðar. Að meðtöldum tengigangi, bílakjallara og geymslum í kjallara hafi heildarstærð bygginganna numið rétt rúmlega 10.000 fermetrum, eins og fram kæmi í fylgiskjölum með útboðsgögnum. Var fallist á það með héraðsdómi að tilvísun greinar 1.1 í útboðslýsingu til 7.560 fermetra áætlaðrar brúttóstærðar bygginganna hafi ekki falið í sér villu, þótt greinin hafi aðeins tilgreint byggingarmagn ofanjarðar, sem valdið gat misskilningi. Þá taldi Landsréttur að líta yrði til þess að hefði F ehf. kynnt sér öll útboðsgögnin, eins og honum hafi borið að gera samkvæmt útboðslýsingunni, hefði honum ekki átt að geta dulist hver heildarstærð bygginganna var, auk þess sem hann átti þess kost að leita frekari skýringa Ö ehf. á efni útboðsgagnanna. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

A, J og P höfðuðu mál og kröfðust þess að nánar tilgreind ummæli, sem H viðhafði í frétt á netmiðli, yrðu dæmd dauð og ómerk, auk miskabóta. Þá kröfðust þeir þess að forsendur og niðurstaða dómsins yrði birt á vefsvæði netmiðilsins. Með hinum áfrýjaða dómi var H sýknaður af öllum kröfum A, J og P. Í dómi Landsréttar var rakið að fallist væri á með héraðsdómi að við heildstætt mat á ummælum H yrði að leggja til grundvallar að þau hefðu verið liður í almennri þjóðfélagsumræðu um aðstæður og aðbúnað erlends verkafólks hér á landi, einkum búsetuaðstæður þess, að umræða um þessi atriði ætti erindi við almenning og að mikilvægt væri að hún færi fram. Ummælin hefði H tengt A, J og P, sem óumdeilt væri að hefðu á undanförnum árum, í gegnum hlutafélög í eigu þeirra, rekið starfsmannaleigur og leigt út húsnæði til erlends verkafólks, auk þess sem fyrir lægi að mikil umsvif hefðu fylgt starfsemi þeirra. Þá væri ljóst að ummælin hefðu lotið að þátttöku A, J og P í umsvifamikilli starfsemi en ekki að einkalífi þeirra. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sýknu H af kröfum A, J og P.

Í byrjun árs 2017 var gefið út byggingarleyfi til handa E, móður fyrirsvarsmanns O ehf., fyrir byggingu sumarhúss á lóð hennar í Kjósarhreppi. Með afsali 29. mars 2019 keypti O ehf. lóðina af E. Í ágúst 2017 hafði fyrirsvarsmaður O ehf. leitað til B um að hann tæki að sér byggingarstjórn vegna fyrirhugaðrar byggingar á lóðinni og sótti B í kjölfarið um lögboðna ábyrgðartryggingu byggingarstjóra hjá S hf. Hafist var handa við að reisa húsið á árinu 2020 en 12. febrúar 2023 varð tjón á húsinu vegna ofsaveðurs. Deildu aðilar um hvort B bæri skaðabótaábyrgð sem byggingarstjóri gagnvart O ehf. á því sem aflaga fór við bygginguna. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki yrði ráðið að B hefði haft frekari aðkomu að byggingu sumarhússins en að sækja um lögboðna ábyrgðartryggingu. Þannig hefði B hvorki undirritað yfirlýsingu um ábyrgð sína, sbr. 4. tölulið 1. mgr. 13. gr. laga nr. 160/2010 um mannvirki né var gerður skriflegur samningur við hann um byggingarstjórn, sbr. 2. mgr. 27. gr. sömu laga. Þá lá ekkert fyrir um að B hefði verið skráður byggingarstjóri við bygginguna hjá byggingarfulltrúa eða verið í samskiptum við byggingarfulltrúa í kjölfar þess að yfirlýsingu um ábyrgðartryggingu byggingarstjóra var komið á framfæri við byggingarfulltrúa. Janframt kom B ekki á byggingarstað fyrr en hann var kallaður til eftir að sumarhúsið varð fyrir tjóni og var ókunnugt um að O ehf. hefði eignast húsið af fyrri eiganda, E. Þrátt fyrir að B hefði fallist á að taka að sér byggingarstjórn hússins og keypt lögboðna ábyrgðartryggingu í því skyni var talið að þau áform hefðu ekki gengið eftir auk þess sem skilyrðum sem byggingarleyfinu voru sett hefði aldrei verið fullnægt. Var niðurstaða Landsréttar sú að B hefði í raun ekki gegnt starfi byggingarstjóra við byggingu hússins og gæti því ekki borið skaðabótaábyrgð vegna tjóns á byggingunni. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu B og S hf. af kröfum O ehf.