Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var gert að sæta nauðungarvistun í allt að tólf vikur.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 3. mgr. 19. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um að nauðungarvista A á sjúkrahúsi í allt að 21 sólarhring.

Ágreiningur málsaðila laut að röðun K í launaflokk og álagsþrep samkvæmt stofnana­samningi frá 2022, sem tók við af fyrri samningi frá 2017. Byggði K einkum á því að óheimilt hafi verið að hrófla við röðun hennar samkvæmt fyrri stofnanasamningi, en með því að það var gert hefðu kjör hennar verið skert. Landsréttur leit til þess að samkvæmt stofnanasamngi frá 2022 féllu fyrri samningar úr gildi og þar kæmu ekki fram nein fyrirmæli um að líta bæri til fyrri ákvarðana við röðun í launaflokka og álagsþrep. Þá hefðu gögn málsins sýnt að K hefði hækkað í launum við breytingarnar, öndvert við það sem hún hefði teflt fram. Taldi Landsréttur að Í hefði ekki verið bundið af ákvörðunum um röðun samkvæmt eldri stofnanasamningi og að ekki væri á færi Landsréttar að endurskoða mat og ákvarða hvernig röðun starfs K ætti að vera, en það byggðist meðal annars á persónubundnum og matskenndum þáttum. Þá þótti Í hafa réttilega tekið tilliti til fagnáms K við grunnröðun hennar í kjölfar gildistöku stofnanasamningsins frá 2022. Var Í sýknað af kröfu K um greiðslu vangoldinna launa.

A höfðaði mál gegn Í og krafðist miskabóta vegna ólögmætrar handtöku og blóðsýnatöku vegna gruns um lyfjaakstur, en rannsókn málsins var síðar felld niður. Í dómi Landsréttar kom fram að við afskipti lögreglu gat A ekki framvísað vottorði um að hann tæki umrædd lyf að læknisráði en væri þrátt fyrir það hæfur til aksturs. Hefði slíku vottorði fyrst verið framvísað tíu dögum eftir afskipti lögreglu. Féllst Landsréttur á þær röksemdir héraðsdóms að með hliðsjón af 8. og 9. mgr. 101. gr. umferðarlaga nr. 77/2019 hafi A átt þess kost að framvísa vottorði læknis með skýringum á sjúkdómi sínum og ástandi og verkun lyfjanna á hann og þar með haft áhrif á grunsemdir lögreglu um ólögmætan lyfjaakstur. Einnig að með því að aka bifreið án þess að hafa slíkt vottorð undir höndum hafi A mátt reikna með að þurfa að sæta rannsóknar- og þvingunaraðgerðum lögreglu. Yrði því að líta svo á að með framangreindri háttsemi, ásamt því að nefna neyslu á fíkniefnum þegar lögregla hafði af honum afskipti, hafi A valdið eða stuðlað sjálfur að þeim aðgerðum lögreglu sem hann reisti kröfu sína á. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sýknu Í.

Í málinu var deilt um riftunar- og endurgreiðslukröfu þb. W hf. á hendur Í, vegna nánar tilgreindra greiðslna flugfélagsins W til Í. Riftunarkrafa þrotabúsins byggðist á 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl., en til vara á 141. gr. sömu laga. Landsréttur leit til þess að W var í fullum rekstri fram á síðasta dag, og að við mat á því hvort greiðslugeta W hefði skerst verulega með ofangreindum greiðslum yrði að horfa til lengra tímabils í rekstri W en þess augnabliks þegar greiðslurnar fóru fram. Taldi Landsréttur, meðal annars með vísan til þeirra gagna og upplýsinga sem lágu fyrir um það fé sem var til ráðstöfunar á þeim tíma sem skipti máli, að þrotabúið hefði ekki sýnt fram á að greiðslugeta W hefði skerst verulega í skilningi 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. Við mat á skilyrðum 141. gr. sömu laga leit Landsréttur meðal annars til þess að ekki var nauðsynlegt að greiða hin umræddu gjöld á eindaga til að afla tekna og halda rekstri W gangandi. Jafnframt var lagt til grundvallar að ástæða þess að W greiddi gjöldin, hefði verið þær lögbundnu afleiðingar sem vanræksla þess hefði í för með sér, og að þær hefðu leitt til þess að skyldur W gagnvart öðrum kröfuhöfum voru að einhverju leyti vanefndar. Því var fallist á að greiðsla gjaldanna hefði verið ótilhlýðileg og Í til hagsbóta á kostnað annarra kröfuhafa. Við mat á skilyrði lagaákvæðisins um ógjaldfærni taldi Landsréttur sýnt fram á að W hefði ekki getað staðið í fullum skilum við kröfuhafa sína þegar kröfur þeirra féllu í gjalddaga. Á hinn bóginn taldist ekki uppfyllt það skilyrði að á þessum tíma yrði ekki talið sennilegt að greiðsluörðugleikar myndu líða hjá innan skamms tíma, enda stóð þá yfir raunhæf fjárhagsleg endurskipulagning félagsins. Taldist þrotabúið því ekki hafa sýnt fram á að lagaskilyrði 141. gr. laga nr. 21/1991 um ógjaldfærni hefði verið uppfyllt, og var Í því sýknað af kröfum þrotabúsins.

Þrotabú G ehf. höfðaði mál til heimtu eftirstöðva kaupsamnings vegna kaupa V á fasteign af G ehf. en V taldi að hún ætti hærri skaðabótakröfu til skuldajafnaðar vegna afhendingardráttar og galla á eigninni. Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á gagnkröfu V að verulegu leyti og þrotabúi G ehf. gert að greiða henni 500.000 krónur auk nánar tiltekinna dráttarvaxta, gegn útgáfu afsals fyrir eigninni. Í dómi Landsréttar var rakið að með hinum áfrýjaða dómi hefðu skaðabætur samkvæmt gagnkröfu V verið að nokkru leyti ákvarðaðar að álitum. Utan lögmæltra tilvika væri beiting slíkrar aðferðar við ákvörðun bóta almennt bundin skilyrðum um að tjónþoli sýndi fram á tjón en að aðstæður væru þannig að fjárhæð þess yrði ekki sönnuð nákvæmlega og tjónþoli gert það sem í hans valdi stæði til að tefla fram þeim sönnunargögnum sem hann mögulega gæti til að fullnægja sönnunarkröfum. Við mat á því hvaða kröfur yrðu gerðar til V um að leitast við að sýna fram á nákvæma fjárhæð tjóns síns taldi Landsréttur óhjákvæmilegt að horfa til þeirrar sérstöku stöðu sem uppi hefði verið, en legið hefði fyrir að seljandi fasteignarinnar hefði verið á leið í gjaldþrot og hann lýst því yfir að ekki yrði unnt að verða við kröfum um afslátt eða skaðabætur. Væri við þessar aðstæður ljóst að eini möguleiki V til að fá bætur vegna afhendingardráttar og þess sem hún taldi áfátt varðandi fasteignina hefði legið í þeirri fjárhæð sem hún átti eftir að greiða samkvæmt kaupsamningnum og frekari kostnaður við að staðreyna tjónið hefði gengið beint til skerðingar á þeirri fjárhæð. Að þessu gættu ásamt fyrirliggjandi gögnum taldi dómurinn að skilyrði væru til að dæma bætur að álitum en gæta yrði hófs við ákvörðun á þeirri fjárhæð. Einnig taldi Landsréttur engin efni til að telja að V hefði á grundvelli 48. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup glatað rétti til að bera fyrir sig þær vanefndir sem hún byggði á til varnar. Meðal annars að framangreindu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.

A og B ehf. deildu um lögmæti uppsagnar. Byggði A einkum á því að uppsögnin hefði verið ólögmæt samkvæmt 1. mgr. 50. gr. laga nr. 144/2020, enda hefði hún verið þunguð þegar henni var sagt upp störfum. Taldi A að ekki hefðu verið færðar fram raunverulegar og málefnalegar ástæður fyrir uppsögninni. Í dómi Landsréttar kom fram að óumdeilt væri að áður en til uppsagnarinnar kom hefði A tjáð samstarfsmanni sínum C að hún væri barnshafandi. C hefði verið annar af tveimur stjórnarmönnum B ehf. á umræddum tíma, en hinn stjórnarmaðurinn verið D og hefðu þau bæði ritað undir uppsagnarbréf A ásamt E, sem var hluthafi í B ehf. ásamt C og D. Í skýrslu D hefði komið fram að áður en ákvörðun um uppsögn A var tekin hefðu C, D og E rætt starfsmannamál B ehf. Þótti ljóst að vitneskja um að A væri barnshafandi hefði verið til staðar innan stjórnar B ehf. áður en henni var sagt upp störfum og hefði A því notið verndar 50. gr. laga nr. 144/2020. Taldi Landsréttur að B ehf. hefði hvorki sýnt fram á að hlutlæg og málefnaleg sjónarmið hefðu legið ákvörðun um uppsögn A til grundvallar né að ákvörðun um að segja A upp störfum, frekar en öðrum starfsmönnum B ehf., hefði byggst á öðrum ástæðum en þeim að A var barnshafandi. Hefði B ehf. því bakað sér skaðabótaskyldu samkvæmt 51. gr. sömu laga og þóttu bætur til A hæfilega ákveðnar 2.000.000 króna ásamt tilgreindum vöxtum.

A krafðist þess að B, sérfróður meðdómsmaður í málinu, viki sæti á grundvelli g-liðar 5. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Landsréttur féllst ekki á með A að fyrir hendi væru atvik eða aðstæður sem væru til þess fallnar að draga mætti óhlutdrægni B með réttu í efa í skilning g- liðar 5. gr. laga um meðferð einkamála. Var kröfu A um að B yrði gert að víkja sæti í málinu því hafnað.

H var sakfelldur í héraði fyrir meiriháttar brot gegn skattalögum og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa staðið skil á efnislega röngum skattframtölum vegna tekjuáranna 2016, 2017 og 2018 á þann hátt að láta undir höfuð leggjast að telja fram tekjur frá einkahlutafélaginu S að fjárhæð 161.715.277 krónur og þannig komist hjá því að greiða tekjuskatt og útsvar að fjárhæð samtals 71.212.813 krónur. Taldi héraðsdómur að um laun H hafi verið að ræða sem honum hafi borið að gera grein fyrir í skattframtölum sínum. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu H. Við ákvörðun refsingar H var litið til þess að brot hans varðaði háum fjárhæðum, stóð yfir í um þrjú ár og var framið af einbeittum ásetningi en einnig til þess að óhæfilegur dráttur hafi orðið á rekstri málsins. Var refsing H ákveðin fangelsi í 15 mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Einnig var H gert að greiða sekt í ríkissjóð að fjárhæð 142.500.000 krónur en sæta ella fangelsi í 12 mánuði. 

Í málinu var deilt um riftunar- og endurgreiðslukröfu þb. W hf. á hendur ALC, vegna tveggja nánar tilgreindra greiðslna flugfélagsins W til ALC. Jafnframt var deilt um skaðabótakröfu þrotabúsins á hendur fyrrum forstjóra W, S, og stjórnarmönnunum L, H og D, sem byggðist á sömu greiðslum. Riftunarkrafa þrotabúsins byggðist á 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl., en til vara á 141. gr. sömu laga. Landsréttur leit til þess að W var í fullum rekstri fram á síðasta dag, og að við mat á því hvort greiðslugeta W hefði skerst verulega með ofangreindum greiðslum yrði að horfa til lengra tímabils í rekstri W en þess augnabliks þegar greiðslurnar fóru fram. Taldi Landsréttur, meðal annars með vísan til þeirra gagna og upplýsinga sem lágu fyrir um það fé sem var til ráðstöfunar á þeim tíma sem skipti máli, að þrotabúið hefði ekki sýnt fram á að greiðslugeta W hefði skerst verulega í skilningi 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. Landsréttur leit jafnframt til þess að vinna við fjárhagslega endurskipulagningu W hefði verið í gangi á þeim tíma sem greiðslurnar fóru fram, og að sú vinna var undir eftirliti Samgöngustofu. Var ekki talið að þrotabúið hefði sýnt fram á að framganga málsaðila hefði vikið svo frá eðlilegum viðskiptaháttum að uppfyllt teldist skilyrði 141. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. um ótilhlýðileika. Var ALC því sýknað af kröfum þrotabúsins. Hvað skaðabótakröfu á hendur stjórnendum W varðaði taldi Landsréttur að hinar umdeildu greiðslur hefðu farið fram í raunhæfri viðleitni til að bjarga rekstri W. Því hefði ekki verið tilefni fyrir stjórnendurna til að fara fram á að bú þess yrði tekið til gjaldþrotaskipta áður en greiðslurnar voru inntar af hendi, og ekki sýnt fram á að þeir hefðu sýnt af sér saknæma háttsemi. Voru S, L, H og D því sömuleiðis sýknuð af kröfum þrotabúsins.