Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að uppfyllt væru skilyrði 1. mgr. 128. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og að dómkvaddur skyldi sérfróður matsmaður samkvæmt beiðni X þar um.

Ágreiningur málsins laut að því hvort rifta skyldi greiðslu hins gjaldþrota félags T ehf. á virðisaukaskatti til Í að fjárhæð 14.084.356 krónur, sem fram fór 31. mars 2023 og hvort Í skyldi gert að endurgreiða þrotabúi T ehf. sömu fjárhæð ásamt vöxtum. Fyrir lá að gjalddagi kröfunnar var 5. apríl 2023. Í hinum áfrýjaða dómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna að þessu leyti var komist að þeirri niðurstöðu að greiðslan hafi átt sér stað fyrr en eðlilegt var. Þá var rakið að meðan félagið hefði verið í rekstri hefðu greiðslur af þessu tagi venjulega verið greiddar á gjalddaga eða eftir hann, þótt finna mætti einstök dæmi um annað. Yrði því ekki séð að það hefði virst venjulegt eftir atvikum í skilningi 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. að greiða fyrir gjalddaga þá skuld sem um væri deilt í málinu. Var því fallist á riftun hinnar umdeildu greiðslu og að Í bæri að endurgreiða þrotabúi T ehf. umkrafða fjárhæð með nánar tilgreindum dráttarvöxtum. Aftur á móti var með dómi Landsréttar ekki fallist á að lagaskilyrði stæðu til að dæma Í til greiðslu vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, enda ekki um tjónsbætur að ræða. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um annað en greiðslu vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001.

H ehf. höfðaði mál fyrir Héraðsdómi Vesturlands á hendur I A/S, sem er danskt fyrirtæki með aðsetur þar í landi, en deilt var um skaðabótaskyldu vegna glugga og hurða sem fyrirtækið hafði framleitt og komið hafði verið fyrir í fasteign hér á landi. Með hinum kærða úrskurði var málinu vísað frá héraðsdómi þar sem það hefði verið höfðað á röngu varnarþingi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að I A/S hefði afhent vörurnar á athafnasvæði E í Danmörku og H ehf. haft umsjón með flutningi þeirra hingað til lands. Var því lagt til grundvallar að vörurnar hefðu verið afhentar í Danmörku og að þar hafi I A/S borið að efna samninginn í skilningi b-liðar 1. mgr. 5. gr. Lúganósamningsins. Ekki var talið að H ehf. gæti reist heimild til að reka málið hér á landi á ákvæðinu, auk þess sem meginregla 2. gr. samningsins stæði til þess að miðað væri við heimilisvarnarþing þess sem mál sé rekið gegn. Stoðaði ekki fyrir H ehf. að styðja varnarþing eingöngu við 34. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, enda leiddi af Lúganósamningnum að höfða bar málið á öðru varnarþingi. Var niðurstaða hins kærða úrskurðar um frávísun málsins því staðfest.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu Á um að X yrði látinn sæta gæsluvarðhaldi. Með úrskurði Landsréttar var fallist á kröfu L um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um að nauðungarvista A á sjúkrahúsi í allt að 21 sólarhring.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að lagt yrði fyrir dómkvaddan matsmann að endurskoða matsgerð sína. Ágreiningur aðila laut að því hvort matsmaðurinn ætti að ræða við sjö tilgreinda aðila. Í úrskurði héraðsdóms, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, kom meðal annars fram að ekki yrði annað ráðið af matsgerð en að matsmaður hafi talið sig hafa undir höndum nægar upplýsingar til þess að leggja mat á þau atriði sem honum var falið að leggja mat á og kæmi það jafnframt fram í tilgreindum tölvupóstsamskiptum lögmanna aðila við matsmanninn. A hefði hvorki leitast við að sýna fram á að rökstuðningi matsmanns væri áfátt né byggt á því að matsmaður hafi ekki lagt mat á öll þau atriði sem honum var falið að meta. Þá ættu málsaðilar þess kost að leggja fram frekari sýnileg sönnunargögn og leiða matsmann og vitni til skýrslugjafar. Var beiðni A hafnað.

Efniságreiningur málsins varðaði lögmæti skerðingar á lífeyrisréttindum sjóðfélaga í A-deild Lífeyrissjóðs starfsmanna ríkisins sem gerð var árið 2023. Með hinum kærða úrskurði vék héraðsdómari sæti, að eigin frumkvæði, á grundvelli g-liðar 5. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, þar sem hún væri sjóðfélagi í Lífeyrissjóði starfsmanna ríkisins til áratuga og niðurstaða málsins varðaði fjárhagslega hagsmuni dómarans. Með úrskurði Landsréttar var talið að jafnvel þótt héraðsdómari ætti það sameiginlegt með stórum hópi fólks að eiga fjárhagslegra hagsmuna að gæta af úrlausn málsins yrði ekki fram hjá því litið að verulega fleiri væru í þeirri stöðu að eiga engra fjárhagslegra hagsmuna að gæta af úrlausn málsins en þeir sem hagsmuni gætu átt af því. Þá væri til þess að líta að efniságreiningur málsins lyti að því hvort heimilt hefði verið samkvæmt 72. gr. stjórnarskrárinnar að gera grundvallar­breytingu á lífeyrisréttindum ríkisstarfsmanna og væru sameiginlegir hags­munir þeirra af úrlausn málsins því víðtækari en ráða mætti af stefnukröfu málsins. Með þessum athugasemdum, en að öðru leyti með vísan til forsendna úrskurðar héraðsdóms, var hann staðfestur.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli g-liðar 1. mgr. 115. gr. laga nr. 80/2016.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli c-liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felldur yrði úr gildi úrskurður umdæmisráðs BR um að barn A yrði vistað utan heimilis í fjóra mánuði.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A ehf. um að B yrði með beinni aðfarargerð borin út úr nánar tilgreindri fasteign ásamt öllu því sem henni tilheyrði. Í úrskurði Landsréttar kom fram að A ehf. væri eigandi fasteignarinnar samkvæmt þinglýstu afsali auk þess að hafa greitt allan kostnað tengdan fasteigninni. Þá hefði B ekki náð að sýna fram á að hún nyti slíkra afnota af fasteigninni að komið gæti í veg fyrir að krafa A ehf. næði fram að ganga. Var því talið að fullnægt væri skilyrðum 78. gr., sbr. 72. gr. laga nr. 90/1989 um aðför um að B yrði borin út úr húsnæði sóknaraðila með beinni aðfarargerð.