Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í 12 mánuði.

A höfðaði mál gegn C ehf. og krafðist skaðabóta sem samsvöruðu launum út uppsagnarfrest auk orlofs og uppbóta í kjölfar riftunar C ehf. á ráðningarsamningi aðila en A taldi riftunina ólögmæta. C ehf. byggði á því að A hefði brotið svo verulega af sér í starfi með ítrekuðum akstri ökutækja vinnuveitanda síns, sviptur ökurétti, að heimilt hefði verið að víkja honum fyrirvaralaust úr starfi. Með dómi héraðsdóms var C ehf. sýknaður af kröfum A. Fyrir Landsrétti var lögð fram tilkynning til fyrirtækjaskrár þar sem fram kom að C ehf. hefði eftir höfðun málsins í héraði sameinast B ehf. og hefði síðarnefnda félagið verið yfirtökufélag. Í samræmi við það var B ehf. talinn réttur aðili málsins fyrir réttinum. Í dómi Landsréttar var rakið að í vinnuréttarsambandi gæti alvarlegt brot á trúnaðarskyldu falið í sér verulega vanefnd þannig að atvinnurekenda væri heimilt að rifta ráðningarsamningi án undangenginnar viðvörunar. Talið var sannað að A hefði í tvö skipti ekið bifreið vinnuveitanda síns sviptur ökurétti. Var B ehf. talinn hafa sýnt fram á með fullnægjandi hætti að A hefði brotið alvarlega gegn trúnaðarskyldu sinni, auk þess sem háttsemi hans hefði falið í sér lögbrot. Hefði riftun C ehf. á ráðningarsamningi aðila því verið reist á efnislegum forsendum og verið réttlætanleg án frekari viðvörunar. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

X var ákærður fyrir kynferðisbrot gegn barni og brot í nánu sambandi með því að hafa brotið gegn stjúpdóttur sinni, A, með nánar tilgreindri háttsemi í fjölda skipta á tilgreindu tímabili þegar A var sjö til átta ára. X byggði sýknukröfu sína öðrum þræði á því að hann hefði verið sofandi þegar hann sýndi af sér ætlaða háttsemi og að hann væri haldinn kynferðislegri djúpsvefnröskun (e. sexsomnia). Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að dómurinn, sem skipaður væri sérfróðum meðdómsmanni, teldi matsgerð dómkvadds matsmanns, þar sem talið var afar ólíklegt að ákærði hefði verið sofandi og ómeðvitaður um eigin gjörðir þegar atvik áttu sér stað, vel rökstudda og að í henni væri stuðst við nægar upplýsingum um svefnhegðun X eftir að hann varð fullorðinn, auk svefnrannsóknar á honum. Jafnframt væri til þess að líta að lýsing á háttsemi X í garð brotaþola benti eindregið til þess að hún ætti ekki rætur að rekja til kynferðislegrar svefnröskunar. Þótti sannað, þannig að ekki yrði vefengt með skynsamlegum rökum, að X hefði verið vakandi og því meðvitaður um athafnir sínar þegar hann framdi umrædd brot. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að brot X voru endurtekin, framin af skýrum ásetningi og sérlega vítaverð, þar sem þau beindust að mikilvægum hagsmunum ungrar stjúpdóttur hans. X hefði með háttsemi sinni stefnt velferð og andlegu heilbrigði A í augljósa hættu. Þótti refsing X hæfilega ákveðin fangelsi í tólf mánuði og í ljósi alvarleika brota X þóttu ekki efni til að binda hana skilorði. Þá var X gert að greiða A 2.000.000 króna í miskabætur.

BR höfðaði mál þetta og krafðist þess að A yrði svipt forsjá sonar síns á grundvelli a- og d-liðar 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Í dómi Landsréttar var rakið að fyrir lægi matsgerð um forsjárhæfni A. Í matsgerðinni væri komist að þeirri niðurstöðu að A byggi ekki yfir nauðsynlegri og nægjanlegri hæfni til að veita drengnum fullnægjandi uppeldisskilyrði í framtíðinni. Þá leiddi mikið innsæisleysi A og skortur á vilja til eigin bata til þess að velferð og þroski drengsins væri ekki tryggður við þau uppeldisskilyrði sem A gæti veitt honum. Þessu til viðbótar lægi fyrir að A hefði ekki auðnast að takast á við eigin vanda og hefði að undanförnu ekki sinnt umgengni við drenginn. Þætti ljóst að A hefði ekki til að bera nægilega hæfni til að sinna forsjárskyldum sínum og uppfyllt væru skilyrði a- og d-liðar 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga til forsjársviptingar, en vægari úrræði hefðu verið reynd án viðunandi árangurs. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um annað en gjafsóknarkostnað og A svipt forsjá sonar síns.

Í málinu var deilt um umfang veiðiréttar stefndu fyrir landi jarðarinnar Lækjarskógar í Haukadalsá en áfrýjendur eiga jörðina í óskiptri sameign með stefndu. Forsaga málsins er sú að G, afi stefndu, og M, faðir stefndu, gerðu með sér afsal þar sem G seldi M helmingshlut jarðarinnar með öllum húsum, gögnum og gæðum. Tekið var fram í afsalinu að veiðiréttindi væru undanskilin kaupunum. Héraðsdómur féllst á þá kröfu stefndu að viðurkennt yrði að þeir ættu sem eigendur að 28,58% eignarhluta að fá veiðirétt fyrir landi jarðarinnar í Haukadalsá í sömu hlutföllum. Í dómi Landsréttar kom fram að við gerð afsalsins hafi orðið til hin óskipta sameign og hafi G og M því farið með öll eignarráð hennar í sameiningu sem og veiðirétt sem henni fylgdi. Í ljósi þess að veiðirétturinn var undanskilinn við kaupin yrði að líta svo á að G og M, sem sameigendum og einu eigendum jarðarinnar, sem ekki hafði verið skipt út, hafi verið heimilt að ráðstafa veiðiréttinum með þessum hætti sín á milli, þ.e. með innbyrðis hlutfallsskiptingu réttindanna sem þeir áttu í óskiptri sameign. Vegna þessa væri ekki um það að ræða, að veiðirétturinn væri skilinn frá landareign í skilningi þágildandi ákvæðis 4. mgr. 2. gr. laga nr. 53/1957 og því væri ekki um að ræða þá aðstöðu sem hið svokallaða aðskilnaðarbann laganna legði bann við. Af þeim sökum  hafi G og M verið heimilt að lögum að semja með áðurnefndum hætti. Voru áfrýjendur því sýkn af kröfum stefndu.

Í málinu var deilt um endurákvörðun opinberra gjalda Í ehf. vegna gjaldársins 2016 og hvort verð Í ehf. í viðskiptum við írskt móðurfélag þess rekstrarárið 2015 hafi verið á armslengdargrundvelli. Í dómi Landsréttar var rakið að óumdeilt væri að Í ehf. hefði lagt fram ófullnægjandi skjölunargögn í október 2020 í framhaldi af beiðni ríkisskattstjóra um afhendingu gagna sem tengdust vörusölu Í ehf. til móðurfélagsins. Þá vísaði Landsréttur til þess að líkt og rakið hefði verið í hinum áfrýjaða dómi hvíldi víðtæk skylda að lögum á skattaðila til að sýna skattyfirvöldum fram á, með gögnum og upplýsingum, að verðákvörðun í viðskiptum við tengda aðila væri í samræmi við armslengdarsjónarmið, sbr. 3. mgr. 57. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt, en Í ehf. bæri sönnunarbyrði um að svo hefði verið í viðskiptum þess við móðurfélagið rekstrarárið 2015. Einnig væri þess að gæta að í leiðbeiningarreglum OECD, sem voru í gildi á umræddum tíma og horfa yrði til við skýringu á ákvæðum laga nr. 90/2003, væri gert ráð fyrir að sönnunarbyrðin gæti legið hjá skattaðila eins og raunin væri hér á landi. Féllst Landsréttur því á með héraðsdómi að Í ehf. hefði ekki axlað sönnunarbyrði sína um að verð og skilmálar í viðskiptum við móðurfélag þess hefðu verið í samræmi við armslengdarregluna. Með þessari athugasemd var héraðsdómur staðfestur með vísan til forsendna hans um sýknu Í af kröfum Í ehf.

Með dómi héraðsdóms var X sakfelldur fyrir endurtekin kynferðisbrot samkvæmt 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa í fjölda skipta á árunum 2016 til 2020 haft samræði og önnur kynferðismök við A sem gat ekki spornað við þeim verknaði sökum andlegrar fötlunar. Þá var hann einnig sakfelldur fyrir að hafa látið A hafa samræði og önnur kynferðismök við aðra menn sem hann átti í samskiptum við á nánar tilgreindri vefsíðu. Með hinum áfrýjaða dómi var X einnig sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn A og syni hennar B með því að hafa látið A hafa við sig munnmök og látið B horfa á undir því yfirskini að hann ætti að læra að stunda kynlíf. Var þessi háttsemi heimfærð undir 209. gr. almennra hegningarlaga um brot gegn blygðunarsemi og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 um ósiðlegt athæfi gagnvart barni. Jafnframt var X sakfelldur fyrir brot gegn blygðunarsemi gagnvart B og kærustu hans C með því að hafa farið inn í herbergi þar sem þau voru að stunda kynlíf og færa hendi sína mjög nálægt kynfærum C, þar sem hún lá nakin í rúmi, og gefið B leiðbeiningar um hvernig hann ætti að veita henni munnmök. Var þessi háttsemi heimfærð undir 209. gr. almennra hegningarlaga og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga að því er varðaði B. Með dómi Landsréttar var hinn áfrýjaði dómur um sakfellingu staðfestur um þetta atriði að undanskilinni heimfærslu til refsiákvæða vegna þeirrar háttsemi X að fara inn í herbergi B og C þar sem þau voru að stunda kynlíf. Í dómi Landsréttar kom fram að sú háttsemi X hafi verið mjög meiðandi í þeirra garð og ótvírætt til þess fallin að valda B og C ótta í skilningi 199. gr. almennra hegningarlaga. Var háttsemi X sem hann var sakfelldur fyrir í þessum ákærulið því heimfærð til 199. gr. almennra hegningarlaga um kynferðislega áreitni. Refsing X var ákveðin fangelsi í níu ár og honum gert að greiða A, B og C miskabætur.

J var með tveimur héraðsdómum dæmdur til fangelsisrefsingar fyrir fjölda afbrota, þar á meðal á annan tug þjófnaðarbrota og fyrir að hafa margsinnis ekið sviptur ökurétti og undir áhrifum fíkniefna eða lyfja. Fyrir Landsrétti var ákvörðun refsingar vegna beggja dóma til endurskoðunar, auk þess sem J krafðist frávísunar tiltekinna ákæruliða eða sýknu. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu J fyrir brot gegn nálgunarbanni og eignaspjöll með því að hafa brotið rúðu í tilteknu húsi. Kröfu J um frávísun tiltekins ákæruliðar, sem var reist á vanhæfi embættis lögreglustjórans á Suðurlandi, var hafnað. Aftur á móti var fallist á frávísunarkröfu vegna sakargifta um húsbrot þar sem refsikrafa frá leigutaka og umráðamanni húsnæðisins lá ekki fyrir. Var J gert að sæta fangelsi í þrjú ár og niðurstaða héraðsdóms um einkaréttarkröfur staðfest. 

G var gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás með því að hafa í sumarhúsi veist að A með margþættu ofbeldi, þannig að A hlaut bana af. Í ákæru var háttsemin heimfærð til 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með hinum áfrýjaða dómi var G sakfelldur fyrir brot gegn 217. gr. almennra hegningarlaga fyrir að hafa slegið A tvívegis í andlitið en G viðurkenndi þá háttsemi. Í dómi Landsréttar var rakið að telja yrði sannað að A hefði látist af völdum margþætts ofbeldis sem leiddi til fjölda áverka, þar með talið þeirra áverka á höfði og heila sem greindi í ákæru. Var framburður G talinn óstöðugur og ótrúverðugur. Þá lá fyrir að blóð úr A hefði fundist á þremur stöðum á fatnaði G en skýringar G á því hvernig blóðið hefði getað komst á klæðnað hans þóttu ótrúverðugar og fengu ekki stoð í gögnum málsins. Þá benti ekkert til þess að B, sem var einn í sumarhúsinu ásamt G og A, hefði átt þátt í andlátinu og framburður hans talinn stöðugur um meginatriði málsins. Að virtu heildstæðu mati yrði að telja að nægileg sönnun, sem ekki yrði vefengd með skynsamlegum rökum, sbr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, væri komin fram fyrir því að G hefði ráðist á A með margþættu ofbeldi og veitt honum þá áverka sem leiddu til andláts hans. Var G því sakfelldur fyrir þá háttsemi sem í ákæru greindi og háttsemi hans heimfærð til 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Refsing G var ákveðin fangelsi í 10 ár.

Ágreiningur málsins laut að því hvort dánarbú K ætti veðkröfu í bú sóknaraðila á grundvelli veðskuldabréfs 10. júní 2015, þrátt fyrir að nýtt skuldabréf hafi verið gefið út 15. júlí 2021 til að endurfjármagna eldra veðskuldabréfið, auk annarra skulda. Skiptastjóri hafnaði kröfunni sem veðkröfu á þeim grundvelli að veðskuldabréfið 10. júní 2015 hefði verið greitt upp með skuldabréfinu 15. júlí 2021. Ekki reyndist unnt að jafna ágreininginn og vísað skiptastjóri því ágreiningi um kröfu dánarbús K til héraðsdóms sem komst að þeirri niðurstöðu að skipa ætti veðkröfunni í réttindaröð við gjaldþrotaskipti þrotabús B ehf. sem veðkröfu. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í ljósi afdráttarlausra ákvæða skuldabréfs 15. júlí 2021, yfirlýsingar 14. júlí 2022 þar sem ráða mætti að ætlunin hafi ekki aðeins verið að endurfjármagna skuld samkvæmt veðskuldabréfi 10. júní 2015 heldur einnig svokölluð endurlán og aðrar tilgreindar skuldir, og greiðslna afborgana af bréfinu, yrði að leggja til grundvallar að endurfjármögnun eldri lána hefði gengið eftir. Líta yrði svo á að með útgáfu hins nýja skuldabréfs 15. júlí 2021 hefðu eldri skuldir, sem getið væri um í yfirlýsingunni, fallið brott við stofnun hinnar nýju skuldbindingar. Með brottfalli eldri kröfu sem lá að baki veðskuldabréfi 10. júní 2015 hafi hlutverki veðréttarins sem stóð að baki kröfunni lokið og teldist veðrétturinn því einnig niður fallinn. Í samræmi við þetta var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og hafnað kröfu dánarbús K um að krafa þess yrði viðurkennd sem veðkrafa við gjaldþrotaskipti B ehf.

Í kjölfar þess að B ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta lýsti H ehf. veðkröfu í bú B ehf. Byggði H ehf. kröfuna á lánssamningi sem hann kvað njóta veðréttar samkvæmt tryggingarbréfi og væri tryggt með veðrétti og uppfærslurétti í nánar tilgreindum fasteignum. Skiptastjóri hafnaði kröfunni sem veðkröfu á þeim grundvelli að krafan væri lánssamningur milli H ehf. og B ehf. en ekki skuldabréf líkt og mælt værir fyrir um í tryggingarbréfinu. Ekki reyndist unnt að jafna ágreininginn og vísaði skiptastjóri því ágreiningi um kröfu H ehf. til héraðsdóms sem komst að þeirri niðurstöðu að veðkrafan skyldi skipuð í réttindaröð við gjaldþrotaskipti þrotabús B ehf. sem veðkröfu. Í úrskurði Landsréttar kom fram að með tilliti til hagsmuna annarra kröfuhafa yrði við úrlausn þess hvort krafa nyti veðréttar samkvæmt tryggingarbréfi að horfa til þess hvort lýsing á þeirri skuld, sem bréfinu væri ætlað að tryggja, væri það rækileg að hún nægði til að skera úr um hvort krafan félli undir veðtryggingu. Undir bréfið yrðu því ekki felldar aðrar skuldir en þær sem því væri með vissu ætlað að tryggja. Þegar málið væri virt heildstætt taldi Landsréttur að tryggingarbréfið gæti ekki tekið til kröfu H ehf. samkvæmt lánssamningi aðila og gæti því ekki notið veðtryggingar á grundvelli tryggingarbréfsins. Í samræmi við þetta var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og hafnað kröfu H um að krafa þess yrði viðurkennd sem veðkrafa og skipuð í réttindaröð við gjaldþrotaskipti B ehf.

S hf. höfðaði mál gegn SÍ og Í og krafðist ógildingar á stjórnvaldsákvörðun fjármálaeftirlitsnefndar SÍ um álagningu stjórnvaldssektar á S hf. vegna brota gegn þágildandi 1. mgr. 122. gr. laga nr. 108/2007 um verðbréfaviðskipti og 17. gr. reglugerðar Evrópuþingsins og ráðsins nr. 596/2014 um markaðssvik. Krafðist S hf. jafnframt endurgreiðslu greiddrar stjórnvaldssektar eða lækkunar hennar. Deildu aðilar um það hvort innherjaupplýsingar hefðu myndast við þá ákvörðun stjórnar S hf. 31. ágúst 2021 að hefja seinni áfanga í söluferli á dótturfélaginu M ehf., sem fólst í því að bjóða fjórum aðilum, sem skilað höfðu inn óskuldbindandi tilboðum í M ehf., að kynna sér félagið nánar með það að markmiði að gera skuldbindandi, fullfjármagnað og skilyrðislaust tilboð í allt hlutafé félagsins innan sjö vikna. Í dómi Landsréttar kom fram að með hliðsjón af ríkum vilja S hf. til að selja M ehf. og á grunni heildstæðs mats á þeim upplýsingum og staðreyndum sem fyrir lágu þegar stjórn S hf. tók ákvörðun sína væri fallist á með SÍ að á þeim tíma hafi verið raunhæfar horfur á að af sölu á M ehf. yrði. Upplýsingarnar hafi því verið nægjanlega tilgreindar í skilningi 120. gr. þágildandi laga nr. 108/2007, auk þess sem önnur hugtaksskilyrði greinarinnar væru uppfyllt. Hafi S hf. því borið að líta svo á að um innherjaupplýsingar væri að ræða, sem birta bæri eins fljótt og auðið væri. Engu máli skipti þótt síðar hafi verið sett ný reglugerð á vettvangi Evrópusambandsins sem fæli í sér breytingar á því hvenær birta bæri innherjaupplýsingar sem myndast í þrepaskiptu ferli. Loks hafi engir þeir annmarkar verið á málsmeðferð SÍ sem gætu leitt til ógildingar á stjórnvaldsákvörðun hans. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu SÍ og Í af kröfum S hf.