LANDSRÉTTUR Dómur föstudaginn 8. febrúar 2019. Mál nr. 453 /20 18 : Tara, umboðs - og heildverslun, CoT ehf., Karen Jóhannsdóttir, Birgir Þór Jóhannsson og Tanja Rún Jóhannsdóttir ( Stefán Geir Þórisson lögmaður) gegn Hildu ehf. ( Þórhallur Haukur Þorvaldsson lögmaður ) Lykilorð Viðurkenningarkrafa. Uppgjör. Veðskuldabréf. Gagnaöflun. Útdráttur T, C ehf., K, B og TR ræddu sumarið 2015 við H ehf. um uppgjör veðskuldabréfs sem C ehf., sem þá hét HH ehf., hafði gefið út á árinu 2007 og sem var áhvílandi á fasteign í eigu T, K, B og TR. C ehf. gaf út nýtt veðskuldabréf 30. október 2015 til H ehf. Aðilar málsins deildu um það hvort með útgáfu hins nýja veðskuldabréfs hefði verið innt af hendi fullna ðargreiðsla á eldra veðskuldabréfinu. H ehf. bar því við að mistök hefðu átt sér stað við gerð hins nýja veðskuldabréfs þar sem í bréfinu hefði einungis verið tekið tillit til vanskila eldra lánsins, auk afleidds kostnaðar, en höfuðstóll þess ekki tekinn m eð. Landsréttur vísaði til þess að samkvæmt 32. gr. laga nr. 7/1936, um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga bæri H ehf. sönnunarbyrði fyrir því að T, C ehf., K, B og TR hefðu vitað eða mátt vita að fjárhæð hins nýja veðskuldabréfs hefði verið misritu n eða gerð vegna annarra mistaka. Landsréttur taldi að H ehf. hefði ekki axlað þá sönnunarbyrði. Voru kröfur T, C ehf., K, B og TR því teknar til greina. Dómur Landsréttar Mál þetta dæma landsréttardómararnir Arnfríður Einarsdóttir, Jóhannes Sigurðsson o g Vilhjálmur H. Vilhjálmsson . Málsmeðferð og dómkröfur aðila 1 Á frýjendur skutu málinu til Landsréttar með áfrýjunarstefnu 18 . júlí 2018. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Vesturlands 9. maí 2018 í málinu nr. E - 134 /2016. 2 Áfrýjendur krefjast þess að viðurkennt verði með dómi að útgáfa skuldabréfs 30. október 2015 að fjárhæð 2.677.953 krónur hafi falið í sér fullnaðargreiðslu á láni sem Frjálsi fjárfestingarbankinn hf. veitti áfrýjandanum Húsaholti ehf., nú CoT ehf., við 2 útg áfu skuldabréfs nr. 714777 19. mars 2007, upphaflega að fjárhæð 5.500.000 krónur. Áfrýjendur krefjast þess einnig að viðurkennd verði skylda stefnda til að aflétta úr þinglýsingabók sýslumannsins á Vesturlandi veðskuld samkvæmt framangreindu veðskuldabréfi nr. 714777 19. mars 2007 er hvílir á 2. veðrétti sumarhúss áfrýjenda í Skarðshamralandi í Borgarbyggð með fastanúmer 210 - 9317. Þá krefjast þeir málskostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti . 3 Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms. Þá krefst hann má lskostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti. 4 Eftir uppkvaðningu hins áfrýjaða dóms var heiti áfrýjandans, Húsaholts ehf., breytt og heitir félagið nú CoT ehf. Málsatvik og sönnunarfærsla 5 Málið var upphaflega flutt 7. desember 2018. Hinn 18. sama mánaðar ákva ð Landsréttur að taka málið upp að nýju með vísan til 104. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 166. gr. sömu laga, og gefa lögmönnum aðila kost á að afla frekari upplýsinga eða sönnunargagna um það hvort greiddar hafi verið afborganir af áðurne fndu skuldabréfi sem áfrýjendur gáfu út 30. október 2015 og ef svo væri, hversu lengi. Í þinghaldi 11. janúar 2019 lögðu lögmenn aðila fram frekari gögn þar að lútandi og málið var flutt á ný 17. sama mánaðar. 6 Málavextir eru reifaðir í hinum áfrýjaða dómi en til viðbótar verður hér gerð grein fyrir nýjum gögnum sem áfrýjendur hafa lagt fyrir Landsrétt eftir endurupptöku. Þar á meðal er nýtt ljósrit hins umdeilda veðskuldabréfs sem áfrýjandinn, CoT ehf., gaf út 30. október 2015. Annað ljósrit skuldabréfsins hafði áður verið lagt fram í héraðsdómi og fyrir Landsrétt. Í hinu síðar framlagða endurriti eru tvær áritanir sem ekki koma fram í áður framlögðu ljósriti veðskuldabréfsins. Í annarri árituninni kemur fram að stefndi framseldi veðskuldabréfið ALM Fjármög nun ehf. 31. ágúst 2016. Í hinni árituninni, sem er dagsett 4. janúar 2017, segir að eftirstöðvar veðskuldabréfsins eftir síðasta greidda gjalddaga 1. september 2016 sé samtals 2.375.495 krónur. 7 Einnig hafa áfrýjendur lagt fram þrjú yfirlit sem þau segja sýna greiðslur afborgana, vaxta og verðbóta af hinu umdeilda veðskuldabréfi. Yfirlitin sýna að greiðslur sem fallið hafa í gjalddaga frá 1. október 2015 til 1. desember 2018 hafa verið inntar af hendi. Öll þrjú yfirlitin eru með mismunandi lánsnúmer, en þa u þrjú númer koma öll fyrir á hinu síðar framlagða ljósriti veðskuldabréfsins. Stefndi gerir ekki athugasemdir við efni hinna nýju gagna. Málsástæður aðila Málsástæður áfrýj e nda 8 Áfrýjendur byggja á því að veðskuldabréfið sem áfrýjandinn, CoT ehf., gaf út 30. október 2015 að fjárhæð 2.677.953 krónur hafi falið í sér fullnaðargreiðslu á veðskuldabréfi með ólögmætri gengistryggingu sem sami áfrýjandi gaf út 19. mars 2007. Þetta sé staðfest í tölvupósti starfsmanns stefnda 2. nóvember 2015. Áfrýjendur 3 telja að í lok árs 2010 hafi náðst samkomulag milli áfrýjandans, CoT ehf., og Frjálsa fjárfestingarbankans hf. um fullnaðaruppgjör á öllum skuldum og ábyrgðum þessa áfrýjanda sem hafi verið staðfest með samningi 30. september 2013. Stefndi hafi verið ósammála þess u. Vegna þessa hafi áfrýjendur reynt á fundum vorið og sumarið 2015 að ná samkomulagi við stefnda um sanngjarna fjárhæð eftirstöðva kröfu stefnda. Síðasta fundi aðila hafi lokið með því að stefndi myndi leggja til lausn á málinu með því að senda lögmanni á frýjenda veðskuldabréf sem fæli í sér sáttaboð. Áfrýjendur hafi því mátt gera ráð fyrir leiðréttingu vegna ólögmætrar gengistryggingar eldra veðskuldabréfsins og einhverri eftirgjöf stefnda. Þeir hafi því hvorki vitað né mátt vita um ætluð mistök stefnda v ið gerð hins nýja veðskuldabréfs. Síðar hafi komið í ljós að veðskuldabréfið hafi verið framselt þriðja manni og áfrýjandinn, CoT ehf., hafi greitt af því afborganir og vexti. Málsástæður stefnda 9 Stefndi hafnar því að uppgjör skulda hafi tekið til skuldab réfsins sem áfrýjandinn, CoT ehf., gaf út árið 2007. Fundir á árinu 2015 hafi því ekki snúist um eftirgjöf skuldarinnar heldur hvernig staðið yrði að uppgjöri hennar. Útgáfa nýs skuldabréfs hafi átt að miðast við uppgreiðslu höfuðstóls og vanskila með afsl ætti. Fyrir mistök hafi fjárhæð nýs skuldabréfs hins vegar einungis numið þeirri fjárhæð sem rétt dugði fyrir vanskilum. Svar starfsmanns stefnda um að hið nýja skuldabréf dygði til uppgjörs hins eldra hafi verið veitt vegna þess að starfsmaðurinn hafi ekk i vitað um mistökin. Áfrýjendum hafi ekki getað dulist mistökin sem hafi fyrst orðið stefnda ljós þegar kaupa hafi átt nýja veðskuldabréfið og gera eldra lánið upp. Áfrýjendum hafi samstundis verið gert viðvart og bent á að gefa þyrfti út nýtt veðskuldabré f. Jafnframt skyldu áfrýjendur bíða með greiðslur. Niðurstaða 10 Svo sem rakið er í hinum áfrýjaða dómi lýtur ágreiningur aðila að því hvort útgáfa veðskuldabréfs til stefnda 30. október 2015 að fjárhæð 2.677.953 krónur, sem hvílir á 1. veðrétti sumarhúss áf rýjenda í Skarðshamralandi í Borgarbyggð, hafi falið í sér fullnaðargreiðslu á veðskuldabréfi 19. mars 2007 nr. 714777 að fjárhæð 5.500.000 krónur sem hvílir á 2. veðrétti sumarhússins. Veðskuldabréfið ber þinglýsingarnúmerið 413 - M - 000874/2007. Fyrir liggu r að leysa þarf úr því hvort samningur hafi komist á um fullnaðaruppgjör á greiðslu skuldar samkvæmt veðskuldabréfi nr. 714777 með útgáfu veðskuldabréfs 30. október 2015. Líta verður svo á að framlagning áfrýjenda á gögnum um framsal síðarnefnds skuldabréf s til ALM Fjármögnunar ehf. og greiðslur af bréfinu hafi verið gerð til að styðja þann málatilbúnað þeirra að um þetta fullnaðaruppgjör hafi aðila r samið en framlagningin feli ekki í sér nýja málsástæðu. 11 Framlögð gögn málsins bera með sér að á fyrri hluta árs 2015 fengu áfrýjendur sendar bæði greiðsluáskorun og nauðungarsölubeiðnir frá stefnda vegna ætlaðrar skuldar samkvæmt veðskuldabréfi nr. 714777. Um sumarið áttu sér stað viðræður á þremur 4 fundum milli fyrirsvarsmanns áfrýjanda, CoT ehf., lögmanna hans og starfsmanna stefnda um lausn á ágreiningi þeirra um uppgjör skuldarinnar. Bæði Jóhann Þór Halldórsson, fyrirsvarsmaður CoT ehf., og A , lögmaður og fyrrverandi starfsmaður stefnda, báru á þann veg í skýrslum sínum fyrir héraðsdómi að á þessum fundum hefði verið reynt að finna lausn á ágreiningi aðila um skuldina. Kom fram hjá A að á fundunum hefði verið rætt um skilmálabreytingu og eftirgjöf af vanskilum lánsins. Jóhann Þór kvaðst í skýrslu sinni í héraði ávallt hafa talið að viðræðurnar snerust um fullnaðaruppgjör skulda og sagði lögmann áfrýjenda hafa í því sambandi nefnt tvær til tvær og hálfa milljón til að leysa málið. B , fyrri lögmaður áfrýjenda, kvaðst hafa verið kallaður á fu nd með aðilum um sumarið og þá hefði núverandi lögmaður áfrýjenda lagt til að greiddar yrðu rúmar tvær milljónir króna. A hefði þá sagt að hún 12 Lögmaður áfrýjenda sendi A fyrirspurn um afdrif málsi ns 21. ágúst 2015. Svaraði hún með tölvuskeyti til lögmannsins 16. september sama ár þar sem hún upplýsti að 2.677.953, - hjá Arion banka hf. Þegar litið er til framangreinds, einkum samskipta lögmanns áfrýjenda og starfsmanns stefnda, A , verður ekki annað ráðið en að eftir viðræður aðila um sumarið hafi staðið til að nýtt skuldabréf fæli í sér uppgreiðslu á eldra skuldabréf inu, útgefnu 19. mars 2007, og að því síðarnefnda yrði aflétt af sumarhúsi áfrýjenda. Ágreiningslaust er að í kjölfarið fengu áfrýjendur boð um að undirrita veðskuldabréfið svo sem þau síðan gerðu 30. október 2015. 13 Í kjölfar undirritunar hins nýja veðskuld abréfs sendi lögmaður áfrýjenda eftirfarandi fyrirspurn til A skilningur að þetta skuldabréf verði á 1. veðrétti og að bréfinu sem nú hvílir á eigninni verði aflétt þar sem þetta nýja skuldabréf felur í sér uppgreiðslu á bréfinu sem núna A 14 Fjárhæð hins nýja skuldabréfs var sú sama og A hafði áður boðað og hvorki af hennar hálfu né annarra starfsmanna stefnda voru gerðar athugasemdir við fjárhæð skuldabréfsins eða efni þess að öðru leyti þegar kom að undirritun þess í lok október. 15 Samkvæmt gögnum málsins barst fyrirsvarsmanni áfrýjanda, CoT ehf., og lögmönnum áfrýjenda tilkynning frá A 19. febrúar 2016 þess efnis að komið hefði í ljós að höfuðstóll nýja lánsins væri rangur þar sem fyrir lægi að hann rétt dygði fyrir vanskilum með afslætti, en ekki eftirstöðvunum. Það þyrfti því að útbúa nýtt lán með réttum höfuðstóli svo að hægt yrði að greiða upp eldra lánið. Áfrýjendur voru því beðnir um að bíða með að greiða greiðsluseðla sem birst hefðu í heimabanka. Því erindi svaraði lögmaður áfrýjenda 29. sama mánaðar með því að lýsa því yfir að hafnað væri fullyrðingu stefnda um að mistök hefðu átt sér stað við skuldauppgjörið. 5 16 Ekkert varð af útgáf u nýs skuldabréfs en með framlagningu nýrra gagna fyrir Landsrétti er leitt í ljós að stefndi framseldi ALM Fjármögnun ehf. veðskuldabréfið 31. ágúst 2016 og að greiðslur samkvæmt því voru inntar af hendi frá 1. október 2015 til 1. desember 2018. 17 Samkvæmt 1. mgr. 32. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga gildir sú regla að hafi löggerningur sem vegna misritunar eða annarra mistaka af hálfu þess er gerði hann orðið annars efnis en til var ætlast, sé hann ekki skuldbindandi fyrir þa nn sem hann gerði ef sá maður, sem löggerningnum var beint til, vissi eða mátti vita að mistök hefðu átt sér stað. Stefndi ber sönnunarbyrði fyrir því að áfrýjendur hafi vitað eða mátt vita að fjárhæð hins nýja veðskuldabréfs hafi verið misritun eða gerð v egna annarra mistaka af hans hálfu eða þess sem hann fól skjalagerðina. 18 Að virtu því sem að framan er rakið um atvik málsins er það mat réttarins að stefndi hafi ekki axlað þá sönnunarbyrði. Skiptir þar mestu að áður en til þess kom að skuldabréfið var ge fið út, höfðu átt sér stað viðræður aðila um uppgjör á skuldum áfrýjenda við stefnda samkvæmt eldra veðskuldabréfi, sem hvíldi á sumarhúsi þeirra, og að starfsmaður stefnda hafði sérstaklega lýst því yfir að í stað skilmálabreytingar yrði útbúið nýtt bréf að þeirri höfuðstólsfjárhæð sem tilgreind er í veðskuldabréfinu sem undirritað var 30. október 2015. Ljóst er að nýtt skuldabréf var ekki útbúið af stefnda til leiðré ttingar á efni þess skuldabréfs , svo sem boðað hafði verið, heldur var það selt og skuld s amkvæmt því innheimt. Loks hefur stefndi ekki getað upplýst nákvæmlega hver skuld áfrýjenda hafi átt að vera samkvæmt samþykkt lánanefnd ar stefnda, en ráða m á af vætti A í héraði að aðkomu nefndarinnar hafi þurft til þegar um slíkar skilmálabreytingar og e ftirgjöf var að ræða . Þá hafa áfrýjendur byggt á því að gerðar hafi verið ráðstafanir í skuldauppgjöri við Íslandsbanka, sem einnig átti veð í sumarhúsinu, í kjölfar þess að þau gáfu út hið umdeilda skuldabréf og fengu staðfestingu á því frá A að það væri fullnaðaruppgjör. Vegna niðurstöðu uppgjörsins við stefnda hafi þurft að greiða Íslandsbanka hærri fjárhæð en ella. 19 Eins og málið liggur fyrir verður ekki talið að stefndi hafi sýnt fram á að áfrýjendum hafi verið ljóst eða mátt vera ljóst að veðskuldabré fið, sem þeir undirrituðu 30. október 2015 og greiddu af, hafi orðið annars efnis en til var ætlast vegna misritunar eða annarra mistaka af hálfu stefnda. Að fenginni þessari niðurstöðu kemur ekki til skoðunar hvort áfrýjendur hafi vegna ætlaðra mistaka au ðgast með óréttmætum hætti. Verður því að fallast á kröfur áfrýjenda eins og þær eru settar fram í áfrýjunarstefnu. 20 Stefnda verður gert að greiða áfrýjendum óskipt málskostnað á báðum dómstigum sem ákveðinn verður í einu lagi eins og í dómsorði greinir. 6 Dómsorð: Viðurkennt er að útgáfa skuldabréfs, dagsetts 30. október 2015, að fjárhæð 2.677.953 krónur, hafi falið í sér fullnaðargreiðslu á láni sem Frjálsi fjárfestingarbankinn hf. veitti áfrýjandanum, CoT ehf., við útgáfu skuldabréfs nr. 714777, dagsetts 19. mars 2007, upphaflega að fjárhæð 5.500.000 krónur. Viðurkennd er skylda stefnda, Hildu ehf., til að aflétta úr þinglýsingabók sýslumannsins á Vesturlandi skuldabréfi nr. 714777, útgefnu 19. mars 2007, upphaflega að fjárhæð 5.500.000 krónur sem hvílir á 2. veðrétti sumarhúss áfrýjenda, CoT ehf., Karenar Jóhannsdóttur, Birgis Þórs Jóhannssonar og Tönju Rúnar Jóhannsdóttur, í Skarðshamralandi í Borgarbyggð með fastanúmer 210 - 9317 og með þinglýsingarnúmeri ð 413 - M - 000874/2007. Stefndi greiði áfrýjendum óskipt samtals 1.500.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Landsrétti. Dómur Héraðsdóms Vesturlands, miðvikudaginn 9. maí 2018 I. Mál þetta, sem dómtekið var 11. apríl sl., er höfðað með birtingu stef nu hinn 17. október 2016. Stefnendur eru: Tara, umboðs - Stefndi er Hilda ehf., Lágmúla 5, Reykjavík. Stefnendur krefjast þess að viðurkennt verði með dómi að útgáfa skuldabréfs, dags. 30. október 2015, að fjárhæð 2.677.953 krónur, hafi falið í sér fullnaðargreiðslu á láni sem Frjálsi fjárfestingarbankinn hf. veitti ste fnandanum Húsaholti ehf. við útgáfu skuldabréfs nr. 714777, dags. 19. mars 2007, upphaflega að fjárhæð 5.500.000 krónur. Stefnendur krefjast þess einnig að viðurkennd verði skylda stefnda til að aflétta úr þinglýsingabók sýslumannsins á Vesturlandi veðskul dinni samkvæmt framangreindu skuldabréfi nr. 714777, útgefnu 19. mars 2007, upphaflega að fjárhæð 5.500.000 krónur, er hvílir á 2. veðrétti sumarhúss stefnenda í Skarðshamralandi, Borgarbyggð, með fastanúmer 210 - 9317. Stefnendur krefjast þess og að stefnda verði gert að greiða þeim málskostnað með hliðsjón af málskostnaðarreikningi. Stefndi krefst þess að hann verði sýknaður af kröfum stefnenda. Jafnframt krefst hann málskostnaðar að skaðlausu að mati dómsins. Hinn 19. mars 2007 gaf Húsaholt ehf. út veðskuldabréf til Frjálsa fjárfestingarbankans hf. vegna gengistryggðs láns frá honum að fjárhæð 5.500.000 krónur. Til tryggingar greiðslu skuldarinnar var bankanum sett að veði sumarbústaður í Skarðshamralandi í Bor garbyggð, með fastanr. 210 - 9317, í eigu stefnendanna Töru, umboðs - og heildverslunar, Karenar Jóhannsdóttur, Birgis Þórs Jóhannssonar og Tönju Rúnar Jóhannsdóttur. Jafnframt gekkst stefnandinn Karen í sjálfskuldarábyrgð til tryggingar greiðslu lánsins. Hús aholt ehf. var á þessum tíma eigandi fasteignarinnar að Fagrahvammi 16 í Hafnarfirði. Hafði félagið fengið samtals 41.500.000 króna lán frá Frjálsa fjárfestingarbankanum vegna kaupa á þeirri eign 7 og síðar endurbóta á henni og voru skuldir þessar, sem að hl uta voru gengistryggðar, tryggðar með veði í þeirri eign. Vanskil urðu á greiðslum af öllum framangreindum lánum og voru báðar eignirnar í nauðungarsölumeðferð meðal annars á grundvelli þeirra. Óskaði Húsaholt ehf. vegna þessa eftir því við kröfuhafa á ári nu 2010 að gerðar yrðu leiðréttingar eða breytingar á afborgunum eða skilmálum. Tókst samkomulag í lok þess árs um skuldaskil, sem m.a. fól í sér að fasteigninni Fagrahvammi 16 væri afsalað til kröfuhafans. Var þó ekki endanlega frá því gengið milli aðila fyrr en á árinu 2014. Kveðast stefnendur hafa staðið í þeirri trú að með samkomulagi þessu hafi ekki einungis átt sér stað fullnaðaruppgjör á þeim skuldum Húsaholts ehf. sem hvíldu á Fagrahvammi 16 heldur einnig á skuldinni er hvíldi á sumarhúsinu í landi Skaðshamra. Þetta var þó ekki skilningur bankans, sem í kjölfar greiðsluáskorunar í janúar 2015 krafðist uppboðs á sumarhúsinu hinn 19. febrúar sama ár. Kemur fram í uppboðsbeiðninni að lánið, sem hafi verið með ólögmætri gengistryggingu, hafi verið endurr eiknað í samræmi við dómafordæmi Hæstarétttar í tilgreindum málum. Væri lánið í vanskilum frá 15. desember 2012 og hafi verið gjaldfellt vegna verulegra vanskila hinn 18. desember 2013. Til að forðast uppboð á sumarhúsinu hófu aðilar viðræður um uppgjör f ramangreindrar áhvílandi veðskuldar og kveða stefnendur það hafa verið gert þrátt fyrir að það hefði verið skilningur þeirra að skuldin hefði verið að fullu uppgerð með fyrrgreindu samkomulagi á árinu 2010, sem að fullu hefði síðan verið framfylgt á árinu 2014. Lyktaði þeim viðræðum með því að hinn 30. október 2015 var undirritað nýtt veðskuldabréf að fjárhæð 2.677.952 krónur. Í kjölfarið, eða 2. nóvember sama ár, sendi lögmaður reinu. Er það ekki réttur skilningur að þetta skuldabréf verði á 1. veðrétti og að bréfinu, sem nú hvílir á eigninni verði aflétt þar sem tölvupósti svaraði s kemur í ljós að fyrir mistök þá var höfuðstóll nýja lánsins rangur. Hann rétt dugar fyrir vanskilum með afslætti, en ekki eftirstöðvunum. Það þarf því að útbúa nýtt lán með réttum höfuðstól svo hægt sé að greiða sem því er lýst að ekki verði séð að nein mistök hafi verið gerð við tilgreiningu á höfuðstól fyrrgreinds skuldabréfs og að ekki sé því nein þörf á nýrri skjalagerð vegna þessa. Kemur og fram að stefnendur telji með öllu óásættanlegt að stefndi beri fyrir sig að mistök hafi orðið við uppgjör skulda milli aðila. Við aðalmeðferð málsins voru teknar skýrslur af fyrirsvarsmanni stefnandans Húsaholts ehf. og vitnunum A, lögmanni og fyrrverandi starfsmanni stefnda, C, fyrrverandi starfsmanni Dróma hf., og B lögmanni. II. Stefnendur byggja kröfuge rð sína á því að með útgáfu skuldabréfsins að fjárhæð 2.677.953 krónur, dags. 30. október 2015, hafi verið innt af hendi fullnaðargreiðsla á umræddu 5,5 milljóna króna láni sem Frjálsi fjárfestingarbankinn hf. veitti Húsaholti ehf. 19. mars 2007. Með þessu hafi komist á skuldbindandi samingur skv. lögum nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga og meginreglu íslensks réttar um skuldbindingargildi samninga. Fái þetta ótvíræðan stuðning í framangreindum tölvupóstsamskiptum lögmanns stefnenda og starfsmanns stefnda 2. nóvember 2015, en þar hafi komið fram staðfesting á því að um fullnaðargreiðslu á fyrri skuld hefði verið að ræða. Þessi málatilbúnaður stefnenda fái og stuðning í því sem fram komi í tölvupósti lögmanns Íslandsbanka hf. til framang reinds starfsmanns stefnda hinn 27. janúar 2016 vegna fjárnáms bankans áhvílandi á 2. veðrétti sumarhússins, en 134820. Við erum tilbúin í að skrifa u ndir veðleyfi til Hildu út af nýju veðskuldabréfi til uppgjörs á því að nýja bréfið fæli í sér uppgjör á 5,5 milljóna króna skuldabréfinu. 8 Stefnen dur vísi í þessu sambandi til sérfræðiábyrgðar stefnda, enda sé stefndi fjármálafyrirtæki með yfirburðastöðu gagnvart stefnendum. Skjalavinnsla hafi öll verið á hans hendi og ritað hafi verið undir skjölin í votta viðurvist. Stefnendur byggi jafnframt á þ ví að auðgunarsjónarmið leiði til þess að taka verði kröfu þeirra til greina, enda auðgist stefndi að óbreyttu með óréttmætum og ólögmætum hætti þar sem stefndi hafi neitað að aflétta hvort sem er gamla veðskuldabréfinu á 1. veðrétti eða því nýja á 2. veð rétti. III. Stefndi byggir á því að þau mistök hafi orðið við frágang umrædds skuldabréfs að fjárhæð 2.677.953 krónur að í bréfinu hafi einungis verið tekið tillit til vanskila eldra lánsins, auk afleidds kostnaðar, en höfuðstóll þess að öðru leyti ekki t ekinn með í reikninginn. Hafi hið nýja og umdeilda lán átt að koma í stað eldra lánsins og andvirði þess að nýtast til fullrar uppgreiðslu á því. Þáverandi starfsmaður bankans hafi hins vegar ekki áttað sig á því, þegar hún svaraði tölvupósti lögmanns stef nenda 2. nóvember 2016, að fjárhæð hins nýja skuldabréfs væri þar ranglega tilgreind þar sem láðst hefði að gera þar ráð fyrir höfuðstól skuldarinnar. Aldrei hafi staðið til að gefa eftir umtalsverða fjárhæð lánsins, eins og dómkrafa stefnenda miði við, og aldrei hafi heldur verið léð máls á því. Búið hafi verið að endurreikna stöðu eldra lánsins með tilliti til ákvæða bréfsins um ólögmæta gengistryggingu þess og hafi fjárhæð þess lækkað með hliðsjón af því. Á því sé byggt að stefnendur hafi vitað eða mát t vita að um mistök við skjalagerð hafi verið að ræða og hafi þeir því ekki getað ætlast til þess að lánaskuldbinding sem numið hafi á tíundu milljón króna yrði gerð upp að fullu með láni sem næmi einungis fjórðungi af því. Ljóst sé að verði fallist á kröf ugerð stefnenda feli það í sér að stefnendur muni auðgast með óréttmætum hætti á kostnað stefnda. Í málinu liggi ekkert fyrir um að samkomulag hafi verið gert með aðilum um slíka eftirgjöf né megi leiða eitthvað slíkt af yfirlýsingum eða athöfnum stefnda. Þvert á móti bendi málsgögn öll til hins gagnstæða. Verði í því sambandi og að líta til þess að starfsmaður stefnda hafi upplýst stefnendur um mistökin um leið og hann hafi orðið þeirra var. Um lagarök vísi stefndi til meginreglna samninga - og kröfuréttar um réttar efndir og 32. gr. laga um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga nr. 7/1936. IV. Niðurstaða Í máli þessu deila aðilar um það hvort útgáfa framangreinds skuldabréfs til stefnda að fjárhæð 2.677.953 krónur hinn 30. október 2015 hafi falið í sér fullnaðargreiðslu á veðskuldabréfi, upphaflega að fjárhæð 5.500.000 krónur, með veðtryggingu í sumarhúsi stefnenda í Skarðshamralandi. Heldur stefndi því fram að þau mistök hafi orðið við frágang skuldabréfsins í október 2015 að einungis hafi þar verið tekið tillit til vanskila eldra lánsins, auk afleidds kostnaðar, en höfuðstóll þess að öðru leyti ekki tekin n með í reikninginn. Vísar stefndi m.a. til 32. gr. laga nr. 7/1936 máli sínu til stuðnings, en þar kemur fram í 1. mgr. að löggerningur, sem vegna misritunar eða annarra mistaka af hálfu þess er gerði hann hefur orðið annars efnis en til var ætlast, sé ek ki skuldbindandi fyrir þann sem gerði hann ef sá maður sem löggerningnum var beint til vissi eða mátti vita að mistök hefðu átt sér stað. Stefnendur vísa hins vegar til þess að þeir hefðu staðið í þeirri trú að á árinu 2010 hefði verið samið um niðurfellin gu umræddrar skuldar, þ.e. að hún væri hluti af uppgjörinu vegna Fagrahvamms 16. Vegna gagnstæðs skilnings stefnda á þessu skuldauppgjöri, og í því skyni að ljúka mætti málinu, hefðu þeir hins vegar umfram skyldu fallist á að gefa út nýtt veðskuldabréf til stefnda að fjárhæð 2.677.953 krónur, sem þar með teldist vera fullnaðargreiðsla þeirra á skuldinni. Hafi þessi skilningur þeirra síðan verið staðfestur í fyrrgreindum tölvupóstsamskiptum lögmanns þeirra og þáverandi starfsmanns stefnda hinn 2. nóvember 20 15. 9 Fram kom í framburði vitnisins C, fyrrverandi starfmanns Dróma hf., sem kom að fyrrgreindu skuldauppgjöri vegna Fagrahvamms 16 í lok ársins 2010, að hann minntist þess ekki að um það hefði verið rætt eða samið að veðskuldabréf bankans sem hvíldi á sum arhúsinu væri hluti af því skuldauppgjöri sem unnið hefði verið að vegna hússins að Fagrahvammi 16. Verður heldur ekkert um það ráðið af öðrum gögnum málsins að um slíkt hafi verið rætt eða samið með einhverjum hætti og verður gagnstæður framburður lögmann s, sem á umræddum tíma vann fyrir stefnendur að skuldauppgjöri þeirra við bankann, í engu talinn breyta þar um. Verður ekki talið að stefnendur hafi sýnt fram á að þeir hafi á framangreindum forsendum mátt hafa réttmætar væntingar til þess að stefndi veitt i þeim ríflega eftirgjöf á eftirstöðvum skuldarinnar sem tryggð var með veði í sumarhúsinu. Samkvæmt því, og þar sem ekkert liggur fyrir um að um slíkt hafi verið rætt eða um samið við frágang hins nýja veðskuldabréfs, verður ekki annað ráðið en að tilgang ur útgáfu þess hafi verið sá að endurnýja skuldina með nýjum skilmálum, m.a. í kjölfar þess endurútreiknings skuldarinnar sem óhjákvæmilega þurfti að fara fram vegna ólöglegar gengistryggingar hins upphaflega skuldabréfs og þeirra vanskila sem orðið höfðu á greiðslu hennar. Verður því á það fallist með stefnda að stefnendum, sem notið höfðu aðstoðar lögmanns við frágang umræddra skuldamála gagnvart stefnda, hafi mátt vera ljóst að í höfuðstól hins nýja veðskuldabréfs fælist einungis hluti þeirrar skuldar se m þeir sannanlega stóðu í við stefnda vegna skuldabréfsins sem til stóð að endurnýja og öfugt við það sem ætlun stefnda var. Verður ekki talið að fyrrgreind tölvupóstsamskipti þáverandi starfsmanns stefnda og lögmanns stefnenda, þremur dögum eftir að gen gið var frá hinu nýja skuldabréfi hinn 2. nóvember 2015, breyti neinu í þessu tilliti, enda bar starfsmaðurinn fyrir dómi að hún hefði þá staðið í þeirri trú að inn í höfuðstól hins nýja veðskuldabréfs hefðu ekki einungis verið reiknuð vanskil hins eldra s kuldabréfs, eins og þau hefðu verið endurútreiknuð til lækkunar, heldur einnig eftirstöðvar þess. Hún hefði ekki verið búin að sjá nýja skuldabréfið þegar hún svaraði umræddum pósti vegna þess að frá því hefði verið gengið annars staðar. Aldrei hefði verið um það rætt að fella niður eftirstöðvar skuldarinnar og samningaviðræður starfsmanna stefnda við talsmenn stefnenda um lækkun skuldarinnar hefðu einungis snúist um vanskil lánsins en ekki eftirstöðvar þess. Þá verður ekki heldur talið að tölvupóstsamski pti sama starfsmanns stefnda og lögmanns Íslandsbanka sem fjárnámshafa vegna veðleyfis bankans geti í neinu haggað framangreindri niðurstöðu. Að þessu gættu, og þar sem ekki verður fundinn fótur fyrir þeirri staðhæfingu stefnenda að stefndi sé að óbreyttu að auðgast á þeirra kostnað, verður stefndi sýknaður af öllum kröfum stefnenda í málinu. Að virtum atvikum öllum þykir rétt að málskostnaður milli aðila falli niður. Dóm þennan kveður upp Ásgeir Magnússon dómstjóri. Dómsorð: Stefndi, Hilda ehf., er s ýkn af kröfum stefnendanna Töru, umboðs - og heildverslunar, Húsaholts ehf., Karenar Jóhannsdóttur, Birgis Þórs Jóhannssonar og Tönju Rúnar Jóhannsdóttur. Málskostnaður fellur niður.